วันอาทิตย์, เมษายน 30, 2560

ที่กรุงวอชิงตัน ดีซี มีประชุมมอบเอกสารละเมิดสิทธิมนุษยชนในไทย ให้กับกระทรวงต่างประเทศสหรัฐ

ริชาร์ด สายโสมอน พอล โพรค็อป และเชาว์ ซื่อแท้
ขณะที่ในประเทศไทยฮือฮากันขนานใหญ่ว่า รัฐบาลทหารกำลังจะออกกฎหมายจำกัดเสรีภาพและควบคุมการทำงานของสื่อมวลชน ที่กรุงวอชิงตัน ดีซี มีการประชุมเรื่องสิทธิมนุษยชนของประชาชนในประเทศเอเซียตะวันออกเฉียงใต้สองแห่ง คือลาวกับไทย

จัดขึ้นที่อาคารเรย์เบิร์นของสภาคองเกรสสหรัฐ โดยมีสมาชิกสภาผู้แทน ม้าร์คเวย์น มุลลิน พรรครีพับลิกัน แห่งโอกลาโฮม่า เขต ๒ เป็นผู้อุปถัมภ์ และขบวนการประชาธิปไตยของคนลาวรุ่นใหม่ กับ เร็ดยูเอสเอ-ขบวนการเสียงไทยนานาชาติ ร่วมกันเป็นผู้จัด (ดร.ริชาร์ด สายโสมอน และ เชาว์ ซื่อแท้)
สมาชิกสภาม้าร์คเวย์น มุลลิน ในการพบกับประชาชนที่เมืองทุลซ่า เมื่อ ๑๗ เมษายน นี้
การประชุมประสพความสำเร็จสมดังความมุ่งหมาย คือนอกจากได้อ่านแถลงการณ์ และแสดงปาฐกถาถึงปัญหาสิทธิมนุษยชนในแต่ละประเทศของผู้จัด ต่อผู้ร่วมงานประมาณ ๕๐ คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวลาวที่อาศัยอยู่ในสหรัฐแล้ว

(อ่านรายละเอียดแถลงการณ์ได้ที่นี่ https://www.facebook.com/RedUSAThaiVoiceInternational/posts/1500549543296973)

ยังได้มอบเอกสารเกี่ยวกับการละเมิดสิทธิมนุษยชนให้กับเจ้าหน้าที่กระทรวงต่างประเทศสหรัฐ (นายพอล โพรค็อป แห่งแผนกกิจการเอเซียตะวันออกและแปซิฟิค) ไว้ประกบกับเอกสารทางการจากรัฐบาลของแต่ละประเทศ ที่ล้วนแต่ ไม่เป็น ประชาธิปไตย ด้วยกันทั้งคู่

เอกสารแถลงการณ์ (ในที่นี้ขอกล่าวถึงเฉพาะกรณีไทย) ระบุถึงการไม่มีเสรีภาพในการพูดและแสดงออกในประเทศไทย กระบวนการยุติธรรมไทยไร้มาตรฐาน รัฐบาลใช้อำนาจเผด็จการ (ม.๔๔) ก้าวก่ายศาสนจักร และกฎหมายกำกับเรื่องคอมพิวเตอร์ริดรอนสิทธิส่วนบุคคลมีบทลงโทษรุนแรง เป็นต้น

การปาฐกถาของผู้ร่วมประชุมท่านหนึ่ง คุณแอนน์ นอร์แมน ในฐานะผู้อำนวยการบริหารของภาคีไทยเพื่อสิทธิมนุษยชน (TAHR) ได้กล่าวถึงการละเมิดสิทธิมนุษยชนในประเทศไทยเป็นตัวอย่าง ๓ กรณี
แอนน์ นอร์แมน
กรณีแรกคือการจับกุมและทรมาน น.ส.กริชสุดา คุณะแสน เพราะเธอเป็นนักกิจกรรมโดดเด่นของฝ่ายเสื้อแดงก่อนการรัฐประหาร แล้วมีการนำตัวเธอไปออกรายการโทรทัศน์บังคับให้พูดว่าได้รับการปฏิบัติอย่างดีระหว่างถูกควบคุมตัว จนเมื่อเธอสามารถหนีออกนอกประเทศได้แล้วความจึงแตกว่าเธอ จากนั้นคณะรัฐประหารก็ยัดข้อหาส้องสุมกำลังอาวุธเพื่อก่อการร้ายให้แก่เธอ

อีกกรณีคือ นายชัยภูมิ ป่าแส หนุ่มชาวบ้านชายแดนเชื้อสายลาหุเกิดในประเทศไทย ถูกทหารยิงตายขณะวิ่งหนีการทำร้ายของทหารที่พยายามจะยัดข้อหาค้ายาเสพติดให้

นายชัยภูมิเป็นนักกิจกรรมเพื่อชาวเผ่า เขาเป็นนักดนตรี เป็นศิลปินถ่ายทำภาพยนตร์สารคดีสั้น ที่สื่อออนไลน์ว้อยซ์ทีวีรายงานจากคำให้การชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ว่าเขาถูกยิงจากข้างหลัง ทำให้สื่อนั้นถูกสั่งระงับเสนอรายการเป็นเวลา ๗ วัน

ครั้งมีการเรียกร้องให้นำภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดมาเปิดเผยเพื่อพิสูจน์ความจริงดังข้ออ้างของทางการที่กล่าวหานายชัยภูมิว่าพยายามขว้างระเบิดใส่เจ้าหน้าที่ ทางการทหารกลับไม่ยอมปล่อยคลิปจนบัดนี้ อ้างว่าไว้ตรวจสอบเสียก่อน

กรณีที่สาม เรื่องของ ไผ่ ดาวดิน (ชื่อจริง จตุภัทร์ บุญภัทรรักษา) นักศึกษากฎหมายใกล้จบปีสุดท้าย ถูกคุมขังมาเป็นเวลาหลายเดือนแล้วในข้อหาเผยแพร่คลิปวิดีโอของบีบีซีไทยรายงานพระราชประวัติของกษัตริย์ไทยพระองค์ใหม่ (อย่างครอบคลุมหลายแง่มุม เฉกเช่นสื่อตะวันตกจำนวนมากทำกัน ทั้งจากอังกฤษและเยอรมนี)

ไผ่ถูกปฏิเสธการขอประกันเพื่อปล่อยตัวชั่วคราวจำนวนไม่ต่ำกว่า ๗ ครั้ง ด้วยข้ออ้างจากศาลว่าเขาหยามหมิ่นอำนาจรัฐ

แอนน์ นอร์แมน เปรียบเทียบกรณีของไผ่กับ โรซ่า พ้าร์ค นักต่อสู้เพื่อสิทธิชนผิวดำอเมริกันในอดีต “การปกครองที่ดีไม่ใช่การสรรหาคนดีมาเป็นผู้ปกครอง” เธอกล่าวสรุปในตอนหนึ่ง

“คนดีกลายเป็นคนชั่วได้ การปกครองที่ดีนั้นเกี่ยวกับสถาบันทั้งหลายนั่นต่างหาก”

(https://www.facebook.com/notes/ann-norman/thailands-orwellian-nightmare-three-cases/10155387498323586/)

โคลัมเบียเคยประสบปัญหาไม่สามารถแก้ไขรัฐธรรมนูญแบบขนานใหญ่ สุดท้าย ด้วยแรงกดดันมหาศาลจากประชาชน สสร.จึงเกิด ทำรัฐธรรมนูญใหม่ 1991 ที่ใช้อยู่จนถึงทุกวันนี้ กรณีโคลัมเบียบอกอะไรกับเรา?





โคลัมเบียประสบปัญหาไม่สามารถแก้ไขรัฐธรรมนูญแบบขนานใหญ่ เพราะ รัฐธรรนูญ 1886 บังคับว่าการแก้ไขรัฐธรรมนูญทำได้โดยให้รัฐสภาตราเป็นกฎหมายเท่านั้น จะแก้ทั้งฉบับก็ไม่ได้ จะให้มีสภาร่างรัฐธรรมนูญมาทำใหม่ทั้งฉบับก็ไม่ได้

รัฐสภาเองพยายามทดลองทำหลายครั้ง ไม่ว่าจะเป็นการแก้ รธน เพื่อเปิดช่องประชามติเปลี่ยน รธน ทั้งฉบับ ไม่ว่าจะเป็นการแก้ รธน เพื่อให้สภาร่างรัฐธรรมนูญมาทำใหม่ทั้งฉบับ ไม่ว่าจะเป็นแก้รายมาตราหลายๆมาตราในเรื่องสำคัญๆ ทั้งหมดนี้ ศาลขวางตลอด

ในขณะที่ สภาพการณ์เวลานั้น ก็มีความขัดแย้งรุนแรง ทั้งกรณีสงครามกองโจรกลุ่มต่างๆ เช่น FARC กลุ่มมาเฟียค้ายาเสพย์ติด มีการยึดศาล จับผู้พิพากษาเป็นตัวประกัน ตายเป็นเบือ มีระเบิดคาร์บอมบ์ มีการลอบฆ่านักการเมืองที่เป็นตัวเต็งประธานาธิบดี โคลัมเบียต้องอยู่ภายใต้สถานการณ์ฉุกเฉินถึง 37 ปี ฯลฯ

ขบวนการนักศึกษาทนสภาพเช่นนี้ไม่ไหว จึงเริ่มรวมตัวชุมนุม มีอาจารย์มหาวิทยาลัยเข้าร่วม เริ่มต้นที่คณะนิติศาสตร์ และขยายตัวออกไป พวกเขาพยายามคิดหาวิธีการจะทำรัฐธรรมนูญใหม่ทั้งฉบับได้อย่างไร

เมื่อขบวนการขยายขึ้น คนยอมรับขึ้น สุดท้าย ก็ตัดสินใจจัด "ประชามติ" กันเอง โดยตั้งคำถามว่า "ข้าพเจ้า ขอลงมติเพื่อประเทศโคลัมเบีย ให้มีการเลือกสภาร่างรัฐธรรมนูญเพื่อทำรัฐธรรมนูญใหม่"

ผลปรากฏว่า มีคนเห็นด้วย 3,100,000

เมื่อประชาชนแสดงออกด้วยจำนวนขนาดนี้ ประธานาธิบดีจึงต้องหาทางตอบสนอง

ประธานาธิบดีทราบดีว่า ไม่ว่าจะออกกฎหมายแก้ รธน อย่างไร ศาลก็จะขวางอยู่ดี

สุดท้าย ประธานาธิบดี ใช้วิธีการ "ประกาศกฎอัยการศึก" เพื่อจัดให้มีการออกเสียงประชามติในประเด็นที่ว่า "เห็นด้วยกับการจัดให้มีการเลือกตั้ง สสร มาทำรัฐธรรมนูญใหม่หรือไม่" โดยให้ลงคะแนนพร้อมกันในวันเลือกตั้งประธานาธิบดีไปเลย

3 วันก่อนลงคะแนน สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ศาล รอลุ้นว่าศาลจะวินิจฉัยขวางไม่ให้มีประชามตินี้หรือไม่

สุดท้าย ด้วยแรงกดดันมหาศาลเช่นนี้ ศาลตัดสินว่า ทำได้

ผลประชามติ 5 ล้านกว่า คิดเป็นร้อยละ 88 เห็นด้วยให้มีการเลือกตั้ง สสร

จากนั้นก็เลือก สสร ทำรัฐธรรมนูญใหม่ กลายเป็นรัฐธรรมนูญ 1991 ที่ใช้อยู่จนถึงทุกวันนี้

กรณีโคลัมเบียบอกอะไรกับเรา?

แม้ระบบรัฐธรรมนูญจะ "ปิดล้อม" จนไม่อาจเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ได้ แต่สุดท้ายมันก็เปลี่ยนแปลงได้อยู่ดี ถ้า "ประชาชน" ต้องการเปลี่ยน

อยู่ที่ว่า เราจะรณรงค์ทำให้ "ประชาชน" ปรากฏขึ้น จนกดดันให้ ระบบกลไกของพวกเขาต้องยอมถอยได้หรือไม่




Piyabutr Saengkanokkul

วันเสาร์, เมษายน 29, 2560

ลองอ่านยุทธศาสตร์ชาติคร่าวๆ แล้วบอกได้เลยว่า... เอวัง





ลองอ่านยุทธศาสตร์ชาติคร่าวๆแล้วบอกได้เลยว่า...เอวัง

จะจัดทำยุทธศาสตร์ชาติทั้งที่แถมยังบังคับผูกมัดไว้ใน รธน. อีก ทำกันออกมาได้แบบนี้

ผมยกตัวอย่างคร่าวๆ ด้านเศรษฐกิจยุทธศาสตร์ที่วางไว้คือ...เราจะต้องเป็นผู้นำด้านการค้าและการลงทุน...

เพื่อนๆอ่านแล้วมองเห็นอะไรครับ ผู้นำด้านการค้าและการลงทุน...

ลองกวาดตาไปทั่วโลก ประเทศที่เป็นผู้นำด้านการค้าและการลงทุน..มีประเทศใดบ้าง สหรัฐอเมริกา จีน ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ เยอรมัน ฝรั่งเศษ มาเลเชีย

ถามว่า..การวางยุทธศาสตร์ชาติแบบนี้เราจะแข่งขันกับประเทศเหล่านี้ได้เหรอ อีก 20ปีข้างหน้าเราจะก้าวมาเป็นผู้นำเขาได้เหรอ

อย่าว่าแต่เป็นผู้นำเลยครับ แค่ติด 1 ใน 10 ประเทศที่เป็นผู้นำด้านการค้าและการลงทุนก็ทำไม่ได้แล้ว

ล้มเหลวตั้งแต่กำหนดยุทธศาสตร์แล้วครับ เพราะเป็นการกำหนดยุทธศาสตร์ที่ไม่ได้วิเคราะห็มองตัวเอง

....ฉะนั้นความชัดเจนในยุทธศาสตร์จึงไม่มี....

แทนที่จะวิเคราะห็หาจุดแข็งของประเทศ แล้วนำมาเป็นยุทธศาสตร์ชาติ เพื่อสร้างความแตกต่างในด้านการแข่งขัน

เช่น ประเทศไทยมีจุดเด่นตรงไหน การเกษตร ท่องเที่ยว การแพทย์ เป็นต้น

เอามาวิเคราะห์และสร้างยุทธศาสตร์ที่มันชี้เฉพาะลงไปในแต่ละด้านที่เป็นจุดแข่งของประเทศ แบบนี้จะมีโอกาสก้าวขึ้นเป็นผู้นำได้มากกว่า

แต่นี่ไร...เปิดออกมาครอบจักรวาลไปหมด

ล้มเหลวตั้งแต่ยังไม่เริ่มละ

ยุทธศาสตร์ที่จะแข่งขันได้ มันต้องเป็นยุทธศาสตร์ที่เด่นชัด แตกต่าง บนต้นทุนที่เรามีอยู่ ไม่ใช่จะก้าวไปเป็นผู้นำด้านการค้า การลงทุนของโลก แต่ต้นทุนเราแตกต่างจากพวกประเทศมหาอำนาจทางเศรษฐกิจอย่างสิ้นเชิง

ผมยกตัวอย่าง สมมติผมจะกระโดดเข้าธุรกิจรับสร้างบ้าน อยู่ๆผมตั้งยุทธศาสตร์ว่า...ผมจะต้องเป็นผู้นำในตลาดรับสร้างบ้าน

แค่วางยุทธศาสตร์แค่นี้ผมก็จบแล้ว เพราะไม่มีทางที่จะไปแข่งขันกับบริษัทใหญ่ๆได้ เพราะต้นทุนธุรกิจผมไม่เท่าเขา จุดเด่นก็ไม่มี

แต่ถ้าผมบอกว่า...ผมบอกผมจะเป็นผู้นำ 1 ใน 5 ในด้านสร้างบ้านเย็น ประยัดพลังงาน หรือบ้านที่รองรับผู้สูงอายุ แบบนี้ยังมีความเป็นไปได้มากกว่า

เพราะยุทธศาตร์มันมีความชัดเจน โฟกัสมากกว่า มีความแตกต่าง ยูนิค

ยุทธศาสตร์น่ะ...ไม่ใช่ความฝัน เล่นวางยุทธศาสตร์กันแบบนี้ แถมผูกมัดไว้ใน รธน. ก็ตาย....กันพอดี

สุดท้ายคงเป็นแค่ความฝันเช่นเคย เสียเวลาเปล่าๆ


ที่มา


Srapipath Khruthram

อ้าว..ฟังดีๆครับ นั่นคือความจริงประเทศ
ป่าน...ยังไม่เข้าใจอีกว่าเพราะอะไร





โปร่งใส คุ้มค่า แน่นอน !?!








...



ญาติพฤษภา 35 เห็นด้วยทหารในระดับผู้บังคับบัญชาหน่วยยื่นบัญชีทรัพย์สินฯ เพื่อแก้ปัญหาคอร์รัปชั่นอำนาจ

กรณีที่ ป.ป.ช. มีข้อเสนอในการพิจารณากำหนดตำแหน่งที่มีหน้าที่ต้องยื่นบัญชีทรัพย์สินเพิ่มเติม โดยจะให้นายทหารในระดับผู้บังคับบัญชาหน่วยต้องยื่นบัญชีทรัพย์สินด้วยนั้น ผมเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง นายทหารในระดับผู้บังคับบัญชาหน่วยขึ้นไปต้องยื่นบัญชีทรัพย์สินต่อ ป.ป.ช.ก่อนและหลังรับตำแหน่ง เพื่อแก้ปัญหาคอร์รัปชั่นทั้งระบบ

เนื่องจากการคอร์รัปชั่น ไม่ได้มีเฉพาะนักการเมืองเท่านั้น แต่มีข้าราชการเกี่ยวข้องด้วยแทบทุกครั้ง และทหารปัจจุบันเป็นทหารการเมือง ใช้อำนาจทางการเมือง เป็นเจ้าพนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยและเป็นพนักงานสอบสวนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาตามคำสั่งหัวหน้า คสช.ที่ 3/58 อาจเข้าไปเกี่ยวข้องผลประโยชน์จากการคอร์รัปชั่นอำนาจ

กรณีการซื้อเรือดำน้ำก็เป็นตัวอย่างหนึ่ง การจัดซื้อจัดจ้างทุกชนิดควรเปิดเผยและเผยแพร่ในระบบอิเล็คทรอนิคให้ประชาชนตรวจสอบได้ เพื่อความโปร่งใสของประเทศนับแต่นี้ มีข่าวลือกล่าวหาว่าจีนจะให้ฟรีพร้อมของแถมแลกเปลี่ยนแต่ดันมีคนละโมบไปตั้งงบประมาณรายจ่าย ดังนั้นจึงต้องเปิดเผยเอกสารโครงการจัดซื้อต่อประชาชน

นอกจากนี้ผมเห็นว่า เจ้าหน้าที่ตำรวจในระดับผู้กำกับสถานี้ตำรวจทุกสถานี ต้องยื่นบัญชีทรัพย์สินด้วย เพราะเกี่ยวข้องกับการบังคับใช้กฎหมาย กำกับดูแลธุรกิจสีเทาและระบบส่วยในท้องที่โดยตรง ว่ากันว่ามีเงินได้รายเดือนนอกระบบอีกมากมายที่ลูกน้องต้องไปหามาให้ แก้คอร์รัปชั่นไม่ได้ ถ้าไม่ตรวจสอบทหารและตำรวจด้วย นอกจากนี้ตำรวจยังไปขึ้นตรงกับนายกรัฐมนตรีโดยตรง การตรวจสอบตำรวจยากมากนอกจากจะพึ่งสื่อมวลชน

ตัวอย่างจากคดีทายาทกระทิงแดงที่ล่าช้ามา 5 ปี หมดอายุความไป 1 คดี เพิ่งมาออกหมายจับหลังเลื่อนพบมาหลายรอบ เป็นบทเรียนสำคัญที่ตำรวจและอัยการสูงสุดต้องรับผิดชอบทางการเมืองกับข้อครหาในการเลือกปฏิบัติ

ทั้งนี้ ต้องสนับสนุน ป.ป.ช.ให้ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพและอิสระ มีบทลงโทษ ป.ป.ช.ในการละเว้นการปฏิบัติตามหน้าที่ด้วย ไม่เช่นนั้นก็จะมีการสมยอมกัน ในอนาคตเมื่อมีการจะกระจายอำนาจให้มีการเลือกตั้งผู้ว่าราชการจังหวัดทั่วประเทศ จะต้องสนับสนุนให้มีกลไก ป.ป.ช. จังหวัด เพื่อตรวจสอบการคอร์รัปชั่นอย่างเข้มแข็งด้วย

นายเมธา มาสขาว
เลขาธิการคณะกรรมการญาติวีรชนพฤษภา 2535
และผู้ประสานงานเครือข่ายประชาชนปฏิรูปตำรวจ (Police Watch)

ชวนอ่านรายงาน "หมุดไม่มีเจ้าของกับมือที่มองไม่เห็น" - ศูนย์ทนายความเพื่อสิทธิมนุษยชน



นิสิตนักศึกษา 3 สถาบัน เดินทางไปแจ้งความเรื่องหมุดคณะราษฎรหายไป (ภาพจาก Banrasdr Photo)

หมุดไม่มีเจ้าของกับมือที่มองไม่เห็น


By admin no.5
เมษายน 28, 2017
ศูนย์ทนายความเพื่อสิทธิมนุษยชน

“เขาขอให้ผมเพลาเรื่องนี้ลงไป เพราะมันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แต่มี invisible hands (มือที่มองไม่เห็น) อยู่เยอะ นี่คือคำที่เขาพูด” ศรีสุวรรณ จรรยา เลขาธิการสมาคมพิทักษ์รัฐธรรมนูญไทย ให้สัมภาษณ์สำนักข่าวประชาไท หลังเขาถูกควบคุมตัวในค่ายทหาร จากกรณีที่จะไปร้องเรียนเรื่องหมุดคณะราษฎรหายไป และมีหมุดหน้าใสมาอยู่แทนที่

14 เม.ย. 2560 เป็นวันที่เริ่มมีข่าวในโซเชียลมีเดียว่า ‘หมุดก่อกำเนิดรัฐธรรมนูญ’ หรือที่เข้าใจโดยทั่วไปว่าคือ ‘หมุดคณะราษฎร’ ที่เคยอยู่บริเวณลานพระราชวังดุสิต ใกล้กับพระบรมรูปทรงม้าหายไป และถูกแทนที่ด้วยหมุดอันใหม่ที่มีข้อความว่า “ขอประเทศสยามจงเจริญยั่งยืนตลอดไป ประชาสุขสันต์หน้าใสเพื่อเป็นพลังของแผ่นดิน ความนับถือรักใคร่ในพระรัตนตรัยก็ดี ในรัฐของตนก็ดี ในวงศ์ตระกูลของตนก็ดี มีจิตซื่อตรงในพระราชาของตนก็ดี ย่อมเป็นเครื่องทำให้รัฐของตนเจริญยิ่ง” ซึ่งเป็นข้อความที่อ้างอิงถึงพระคาถาบนตรา ดาราจักรี ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นมหาจักรีบรมราชวงศ์ ทำให้มีกระแสทวงถามถึงหมุดคณะราษฎรที่หายไป และวิพากษ์วิจารณ์ถึงการมาแทนที่ของหมุดใหม่ หรือที่เรียกกันว่า ‘หมุดหน้าใส’

เชือดไก่ให้เรื่องเงียบ
เริ่มจาก 16 เม.ย. 2560 ‘เสี่ยไก่’ วัฒนา เมืองสุข อดีต ส.ส. พรรคเพื่อไทย โพสต์เฟซบุ๊ก ใจความว่า หมุดของคณะราษฎรเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ของการอภิวัฒน์สยาม เมื่อ 24 มิ.ย. 2475 ผู้นำหมุดออกไปมีความผิดฐานลักทรัพย์ในเวลากลางคืน ส่วนข้อความบนหมุดใหม่ ผู้ทำมีความผิดฐานปลอมเอกสารราชการ ตามมาตรา 265 เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงต้องดำเนินคดีและไปขุดเอาหมุดที่ทำปลอมออกมาเพื่อเป็นของกลางในคดีอาญา



วัฒนา เมืองสุข (ภาพจาก iLaw)


ผลสะเทือนจากโพสต์ของวัฒนา ทำให้ตำรวจกองบังคับการปราบปรามการกระทำความผิดเกี่ยวกับอาชญากรรมทางเทคโนโลยี (ปอท.) ร้องทุกข์กล่าวโทษให้ดำเนินคดีวัฒนา เมืองสุข ในวันที่ 18 เม.ย. 2560 ฐานนำเข้าข้อมูลอันเป็นเท็จ ผิด พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ฯ กรณีโพสต์ข้อความในเฟซบุ๊ก ระบุว่า หมุดคณะราษฎรที่ติดตั้งที่ลานพระบรมรูปทรงม้าเป็นโบราณวัตถุ ให้คนไทยเรียกร้องทวงคืน ซึ่งเป็นเท็จ

กลางดึกคืนเดียวกันกับที่มีการแจ้งความวัฒนา เพจเฟซบุ๊กกลุ่มเผยแพร่ฯ กรมศิลปากร ก็เผยแพร่ข้อมูลว่า หมุดคณะราษฎรไม่ใช่โบราณวัตถุตามกฎหมาย ก่อนที่จะมีประชาชนแสดงความเห็นคัดค้านนับพัน กระทั่งเพจดังกล่าวลบโพสต์ไป ตามรายงานข่าวของมติชนออนไลน์ ขณะที่เนชั่นทีวีรายงานว่า กรมศิลปากรยังคงเผยแพร่ว่าหมุดคณะราษฎรไม่ใช่โบราณวัตถุ อยู่บนเว็บไซต์ของกรมศิลปากรเอง

20 เม.ย. 2560 มติชนออนไลน์รายงานว่า วัฒนาเดินทางไปพบพนักงานสอบสวนที่ ปอท. พร้อมรับทราบข้อกล่าวหา ก่อนได้รับการปล่อยตัวโดยไม่ต้องใช้หลักประกัน และวัฒนายังคงโพสต์ยืนยันในวันต่อมาว่า หมุดของคณะราษฎรเป็นโบราณวัตถุที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์

ร้องเรียนเรื่องหมุดหาย แถมแพ็คเกจท่องเที่ยวค่ายทหาร

ในวันเดียวกับที่วัฒนาเริ่มออกมาโพสต์ถึงเรื่องหมุดคณะราษฎรที่หายไป ไทยรัฐออนไลน์รายงานว่า พริษฐ์ รัตนกุลเสรีเริงฤทธิ์ เหลนชายหลวงเสรีเริงฤทธิ์ หนึ่งในสมาชิกคณะราษฎร และนิสิตนักศึกษาจาก 3 สถาบัน เดินทางมาลงบันทึกประจำวันที่ สน.ดุสิต ในช่วงบ่ายวันที่ 16 เม.ย. 2560 ขอให้ตามหาหมุดคณะราษฎรที่หายไป

ต่อมา 17 เม.ย. 2560 พล.ต.อ.ศรีวราห์ รังสิพราหมณกุล รอง ผบ.ตร. ออกมาให้สัมภาษณ์ผู้สื่อข่าวต่อกรณีที่ พริษฐ์ และนิสิตนักศึกษาไปลงบันทึกประจำวัน ขอให้ตามหาหมุดคณะราษฎรที่หายไปว่า หากไม่ใช่เจ้าของทรัพย์ เจ้าหน้าที่ก็ไม่สามารถติดตามให้ได้

18 เม.ย. 2560 สำนักข่าวเนชั่นรายงานว่า ศรีสุวรรณ จรรยา เลขาธิการสมาคมพิทักษ์รัฐธรรมนูญไทย เดินทางไปยื่นหนังสือถึง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ขอให้มีการสอบสวนการเปลี่ยนแปลงหมุดคณะราษฎร และนำหมุดกลับมาประดิษฐานที่เดิม ผ่านศูนย์รับเรื่องร้องเรียนทำเนียบรัฐบาล แต่ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจและทหารประมาณ 6-7 นาย ควบคุมตัวจากศูนย์บริการประชาชน ไปยังกองบัญชาการกองพลที่ 1 รักษาพระองค์ ก่อนได้รับการปล่อยตัวหลังถูกควบคุมตัวนานกว่า 10 ชั่วโมง

ในเย็นวันนั้น ยังมีรายงานข่าวอีกว่า บริเวณหมุดที่ถูกนำมาเปลี่ยนแทนหมุดคณะราษฎรมีเจ้าหน้าที่ตำรวจคอยสังเกตการณ์กว่า 10 นาย โดยห้ามไม่ให้ประชาชนเข้าไปถ่ายรูปกับหมุดใหม่ ส่วนคนที่ถ่ายไปแล้วถูกขอให้ลบทิ้ง โดยอ้างว่ามีคำสั่งห้ามถ่ายรูปตัวหมุด หรือรูปคู่เห็นหมุดดังกล่าว หากฝ่าฝืนก็จะถูกควบคุมตัวทันที

19 เม.ย. 2560 อภิสิทธิ์ ทรัพย์นภาพันธ์ และณัฏฐา มหัทธนา นักกิจกรรมประชาธิปไตย เดินทางไป สน.ดุสิต เพื่อแจ้งความกรณีหมุดคณะราษฎรที่ทั้งคู่เห็นว่าเป็นโบราณวัตถุหายไป และติดต่อขอดูภาพกล้องวงจรปิดบริเวณดังกล่าว แต่ทางกรุงเทพมหานครแจ้งว่า กล้องวงจรปิดที่เคยอยู่บริเวณดังกล่าวถูกถอดออกเนื่องจากการปรับเปลี่ยนสัญญาณไฟจราจรตั้งแต่ปลายเดือนมีนาคม และยังไม่ถูกติดตั้งกลับไปจนถึงปัจจุบัน



ณัฏฐาและอภิสิทธิ์แจ้งความกรณีหมุดคณะราษฎรหายไป (ภาพจาก Banrasdr Photo)


นอกจากนี้ อภิสิทธิ์ยังเล่าอีกว่า หลังจากประกาศลงเฟซบุ๊กว่าจะไปแจ้งความที่ สน.ดุสิต ก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจโทรศัพท์มาเตือนว่าอันตราย ห้ามไปที่หมุดหน้าใส และอาจจะมีการ ‘อุ้ม’ เพื่อไม่ให้อภิสิทธิ์ไปแจ้งความในวันรุ่งขึ้น

ด้าน พล.ต.อ.ศรีวราห์ ออกมาให้สัมภาษณ์อีกครั้ง เตือนกลุ่มที่ออกมาเคลื่อนไหวมารวมตัวว่า ให้ดูสถานที่ที่เคลื่อนไหวด้วยว่าเป็นไปตามกฎหมายหรือไม่ หากละเมิดกฎหมายต้องถูกดำเนินคดี และหากเข้าข่ายยุยงปลุกปั่นก่อให้เกิดความวุ่นวายทางฝ่ายทหารฝ่ายความมั่นคงจับตาดูอยู่ และหากพบว่ามีความพยายามยุยงปลุกปั่นทางทหารจะส่งมาให้ตำรวจดำเนินคดี

20 เม.ย. 2560 บุญสิน หยกทิพย์ ฝ่ายประสานงานชมรมธรรมาธิปไตยแห่งชาติ เดินทางเข้าแจ้งความร้องทุกข์ที่ สน.ดุสิต เพื่อลงบันทึกประจำวันไว้เป็นหลักฐาน ให้ช่วยติดตามหมุดคณะราษฎรที่หายไป ผู้สื่อข่าวรายงานว่า หลังเจ้าหน้าที่ตำรวจสอบปากคำ มีทหารควบคุมตัวบุญสินไปที่ มณฑลทหารบกที่ 11 (มทบ.11) ปัจจุบันไม่มีข้อมูลว่าได้รับการปล่อยตัวแล้วหรือไม่

24 เม.ย. 2560 เอกชัย หงส์กังวาน นักกิจกรรมและอดีตผู้ต้องขังคดีการเมืองโพสต์เฟซบุ๊กว่ามีชาย 8 คน อ้างว่ามาจาก สน.ลาดพร้าว ขอให้เขายกเลิกการเดินทางไปทำเนียบรัฐบาลเพื่อยื่นคำร้องเกี่ยวกับหมุดใหม่ หรือ ‘หมุดหน้าใส’

ประชาไทรายงานว่า ข้อเสนอของเอกชัย คือ ขอให้รัฐบาลประกาศเจ้าของหมุดใหม่ทางสื่อสารมวลชนทุกช่องทางเป็นเวลา 7 วัน หากยังไม่มีผู้แสดงตัวเป็นเจ้าของ ขอให้รัฐบาลขุดหมุดใหม่ออกไปเก็บไว้ยังที่เหมาะสมก่อนเพื่อรอเจ้าของมารับคืนภายหลัง

25 เม.ย. 2560 เอกชัยเดินทางไปทำเนียบรัฐบาลแต่ถูกเจ้าหน้าที่ทหารและตำรวจล้อมจับ โดยอ้างว่าจะพาไป สน.ลาดพร้าว แต่กลับถูกนำตัวไปที่ มทบ.11 ก่อนจะได้รับการปล่อยตัวในเวลาประมาณ 16.30 น. โดยต้องลงชื่อในเงื่อนไขการปล่อยตัวของ คสช. ว่าจะไม่เดินทางออกนอกประเทศก่อนได้รับอนุญาต และไม่เคลื่อนไหวทางการเมืองอีก หากฝ่าฝืนเงื่อนไขดังกล่าวจะถูกดำเนินคดี



ภาพขณะเจ้าหน้าที่ควบคุมตัวเอกชัย หงส์กังวานไป มทบ.11


‘หมุด’ ที่พูดอะไรออกไปไม่ได้สักอย่าง

19 เม.ย. 2560 ขณะที่มูลนิธิสืบนาคะเสถียร มีเจ้าหน้าที่ทหาร ตำรวจ และฝ่ายปกครอง ขอให้งดจัดกิจกรรม “วิพากษ์ การให้เช่าที่ดิน 99 ปี ผลประโยชน์ของไทยหรือผลประโยชน์ของใคร ?” เนื่องจากเข้าใจผิดว่าจะพูดเกี่ยวกับหมุดคณะราษฎร อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ไม่อนุญาตให้มูลนิธิสืบนาคะเสถียรจัดกิจกรรมเรื่องการให้เช่าที่ดินด้วย เพราะเห็นว่าอาจกระทบต่อความมั่นคง

25 เม.ย. 2560 ชลธิชา แจ้งเร็ว นักศึกษาและนักกิจกรรมขบวนการประชาธิปไตยใหม่ โพสต์เฟซบุ๊กว่า เจ้าหน้าที่ตำรวจมาพบที่มหาวิทยาลัย เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับกิจกรรมเสวนาทางวิชาการ โดยขอไม่ให้พูดเกี่ยวกับหมุดหน้าใสในงานดังกล่าว เพราะอาจถูกโยงไปเป็นความผิดฐานหมิ่นประมาทพระมหากษัตริย์ได้

กฎหมายมันเบลอหรือเธอไม่ชัดเจน

จนถึง 28 เม.ย. 2560 มีคนถูกดำเนินคดีจากการใช้เสรีภาพการแสดงออกเรื่องหมุดแล้ว 1 คน คือ วัฒนา เมืองสุข ที่โพสต์ว่าหมุดคณะราษฎรเป็นโบราณวัตถุ อีก 3 คนถูกควบคุมตัวไปไว้ในค่ายทหาร หลังจากพยายามร้องเรียนเรื่องหมุดโดยใช้ช่องทางตามกฎหมาย และมีกิจกรรมเสวนาที่ถูกแทรกแซงเนื่องจากเรื่องหมุดคณะราษฎรอีก 2 กิจกรรม

อย่างไรก็ตาม มาตรการที่รัฐนำมาใช้เพื่อทำให้เรื่องหมุดหน้าใสไม่เป็นที่พูดถึง ยังมีข้อถกเถียงทางกฎหมาย โดยฝ่ายรัฐที่ออกมาให้ข้อมูลแย้งกับความเข้าใจของประชาชนทั่วไป เช่น ตกลงแล้วหมุดคณะราษฎรเป็นโบราณวัตถุหรือไม่ ประชาชนทั่วไปสามารถร้องทุกข์กล่าวโทษเรื่องที่หมุดคณะราษฎรหายไปได้หรือไม่ เป็นต้น แต่ในบางกรณีก็เป็นการใช้อำนาจที่ไม่เป็นไปตามกฎหมาย โดยเฉพาะการควบคุมตัวบุคคลในค่ายทหาร

บุคคลที่ถูกควบคุมตัวจากการไปร้องเรียนเรื่องหมุดคณะราษฎรทั้งสามคน ได้แก่ ศรีสุวรรณ จรรยา, บุญสิน หยกทิพย์, และเอกชัย หงส์กังวาน ล้วนแต่พยายามใช้ช่องทางตามกฎหมาย ไม่ว่าจะเป็นยื่นเรื่องร้องเรียนผ่านศูนย์บริการประชาชนที่ทำเนียบรัฐบาล หรือร้องทุกข์กล่าวโทษที่สถานีตำรวจ แต่กลับถูกเจ้าหน้าที่รัฐควบคุมตัวไปไว้ในค่ายทหารโดยไม่มีกฎหมายใดรองรับ แม้กระทั่งคำสั่งหัวหน้า คสช. ที่ 3/2558 ที่ออกโดยอาศัยอำนาจตามมาตรา 44 รัฐธรรมนูญชั่วคราว 2557 ก็ให้อำนาจทหารควบคุมตัวบุคคลเฉพาะที่สงสัยว่าจะกระทำความผิดใน 4 ฐานความผิด ได้แก่ ความผิดเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์ ความผิดเกี่ยวกับความมั่นคงของประเทศ ความผิดเกี่ยวกับอาวุธ และความผิดฐานฝ่าฝืนประกาศหรือคำสั่งของ คสช. เท่านั้น

การควบคุมตัวดังกล่าวเป็นการควบคุมตัวไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขัดต่อพันธกรณีในข้อ 9 ของกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง (ICCPR) ซึ่งรับรองว่า “บุคคลทุกคนมีสิทธิในเสรีภาพและความปลอดภัยของร่างกาย บุคคลจะถูกจับกุมหรือควบคุมโดยอำเภอใจมิได้” ทั้งนี้ประเทศไทยเป็นภาคีและมีพันธกรณีที่ต้องปฏิบัติตามกติกาดังกล่าว แต่ยังมีการควบคุมตัวโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายอันเนื่องมาจากการใช้สิทธิในเสรีภาพในการเเสดงออกอย่างต่อเนื่อง นำไปสู่สภาวะเสี่ยงต่อการปฏิบัติที่ละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างรุนแรงหรือเเม้กระทั่งการบังคับบุคคลให้สูญหาย โดยเฉพาะในกรณีของบุญสินที่ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับชะตากรรมของเขาหลังการถูกควบคุมตัวโดยทหาร

นอกจากนี้ การที่รัฐไม่ได้สอบสวนหรือสามารถให้ข้อมูลที่สร้างความกระจ่างแก่ประชาชน แล้วยังห้ามพูดคุยถกเถียงเกี่ยวกับเรื่องหมุดคณะราษฎรและหมุดหน้าใส ทำให้เรื่องราวเกี่ยวกับหมุดที่หายไปเต็มไปด้วยข่าวลือกระซิบกระซาบกันเซ็งเซ่อยู่ในสังคม พร้อมกับเสรีภาพในการแสดงออกที่ถูกกดต่ำลงทุกที ส่วนการใช้ช่องทางตามกฎหมายเพื่อค้นหาความชัดเจนในเรื่องนี้ กลับเป็นหนทางที่นำชีวิตไปสู่ความไม่มั่นคงปลอดภัย

สุดท้ายเรื่องของหมุดคณะราษฎรก็อาจจะเงียบหายไปในสายหมอกแห่งความหวาดกลัว

ประวัติศาสตร์กระแสหลัก ประวัติศาสตร์ที่ตายแล้ว ?



ภาพที่ 1 อธิบายการเสียดินแดนของสยาม ตามแนวคิดของประวัติศาสตร์ชาตินิยมไทย (ภาพจาก: วิกิคอมมอนส์)
ประวัติศาสตร์กระแสหลัก ประวัติศาสตร์ที่ตายแล้ว ?


เมษายน 28, 2017
By france tuangchok jalikula
Franceja Wordpress


เราปฏิเสธไม่ได้เลยที่ประวัติศาสตร์เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตของเรา อย่างน้อยที่สุดในก็ในวัยเรียน ประวัติศาสตร์ไทยกระแสหลักเป็นประวัติศาสตร์ที่ทุกคนคุ้นเคย ทั้งยังเชื่อและให้การยอมรับในวงกว้างอีกด้วย ในช่วงหนึ่งของประวัติศาสตร์ไทย ประวัติศาสตร์ไทยกระแสหลักเหล่านี้เคยเป็นเครื่องมือในการสร้างรัฐชาติ การสร้างความชอบธรรม การส่งเสริมบารมีให้ผู้ปกครอง และสถาปนาอำนาจให้ผู้ปกครองใช้ในการปกครองอีกด้วย และในวันนี้ประวัติศาสตร์กระแสหลักของไทยก็ยังคงถูกใช้เป็นข้ออ้างและถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองอยู่

บทบาท เป้าหมาย และที่มาของประวัติศาสตร์ไทยกระแสหลักในปัจจุบัน

ประวัติศาสตร์กระแสหลักไทยในปัจจุบัน / ประวัติศาสตร์ชาตินิยม บ้างก็ตั้งอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริง บ้างก็ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อสร้างความนิยมชมชอบ รวมทั้งที่กล่าวไปข้างต้นคือสร้างความชอบธรรม และสนองความต้องการของผู้ปกครอง ประวัติศาตร์แนวนี้มักปรากฎลักษณะ

1. ยกย่องเชิดชูบุคคล ผู้นำชาติ
2. ผูกขาดความชอบธรรมกับรัฐของตน หรือผู้นำรัฐของตน
3. รัฐอื่นด้อยกว่า รัฐ/ประวัติศาสตร์ของตนมีอารยะสูงสุด
4. ไม่มีด้านเสียของบุคคล/รัฐของตนในประวัติศาสตร์ (หรือมีน้อยมาก หรือไม่กล่าวถึงและถูกมองข้าม)
5. อิงกับศาสนาในกำกับของรัฐ

ซึ่งจากลักษณะข้างต้นนั้นนำไปสู่การสร้างวัฒนธรรมและธรรมเนียมประเพณีที่สอดคล้องกับประวัติศาสตร์ จนบางครั้งเกิดเป็นจารีตและประเพณีที่ไม่อาจแตะต้องได้ แม้มีหลักฐานและวิธีการที่โต้แย้ง/หักล้าง ได้ก็ตาม ประวัติศาตร์เหล่านี้แตกต่างกันไปตามสภาวะหรือสภาพของรัฐ ซึ่งสำหรับไทยแล้วนั้นประวัติศาสตร์เหล่านี้มักถูกกล่าวถึงในฐานะประวัติศาสตร์ชาตินิยม ซึ่งต้องการให้ผู้เสพเชื่อและทราบซื้งในประวัติศาสตร์ ส่งผลให้ความเป็นชาตินิยมเป็นที่นิยมมากยิ่งขึ้นด้วยการหนุนนำของประวัติศาสตร์ไทยกระแสหลักนี้

การมีส่วนร่วมในประวัติศาสตร์กระแสหลักของชนชั้นทางสังคมยังส่งผลให้ลักษณะของประวัติศาสตร์กระแสหลักนี้ทรงพลังในการเชิดชูและยกย่องบุคคลอีกด้วย กล่าวคือ ประวัติศาสตร์ไทยกระแสหลักนั้นถูกรับรองโดยรัฐ ผู้เชื่อและยึดถือประวัติศาสตร์ประเภทนี้นั้นเชื่อด้วยความสนิทใจในเนื้อประวัติศาสตร์ และทำให้ชนชั้นกลางระดับล่างถึงชนชั้นล่างไม่มีความเชื่อว่าตนจะมีค่าสูงส่งเพียงพอแก่การเขียนประวัติศาสตร์เหล่านั้นได้ (ซึ่งทำให้ชนชั้นดังกล่าวขาดความกระตือรือล้นในการแสวงหาสิทธิเสรีภาพ และความเสมอภาคทางสังคม) ทั้งยังเกื้อหนุนให้ชนชั้นสูงใช้เป็นข้ออ้างในการปกครอง ความเชื่อเหล่านี้ยิ่งหนุนนำวิถีประชา จารีต วัฒนธรรม และความเชื่อของคนในสังคมซึ่งสะท้อนผ่านสื่อสารมวลชนหลายแขนง จนแม้แต่สื่อเหล่านั้นเองก็อาจกลายเป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมในเวลาต่อมาในฐานะของสื่อสะท้อนสังคม ฯลฯ ได้

เมื่อประวัติศาสตร์ถูกทำให้เป็นเรื่องราวที่มีข้อยุติ สิ้นสุด และไม่สามารถโต้แย้งได้แล้ว ประวัติศาสตร์จึงเป็นเรื่องของจารีต ประเพณีไทยอันดีงาม (รวมถึงอาจเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์) ซึ่งไม่สามารถเปลี่ยนแปลงหรือโต้แย้งได้ เรียกอีกอย่างได้ว่า “เป็นของตายแล้ว” เมื่อประวัติศาสตร์ไม่สามารถถกเถียงและหาข้อโต้แย้งได้ ประวัติศาสตร์จึงเป็นเหมือนเรื่องราวที่ต้องจำ หรือมีเหตุผลในตัวที่ถูกทำให้ยุติแล้ว (หรืออาจถึงขั้นไม่มีเหตุผลหรือที่ไป-มา)

กระแสของประวัติศาสตร์กระแสหลักของไทยในปัจจุบันอาจแบ่งได้เป็น 2 ระลอกสำคัญคือ

1. ประวัติศาสตร์ชาตินิยมแนวกษัตริย์นิยม
2. ประวัติศาสตร์ชาตินิยมแนวผู้นำ (ผู้นำสามัญชน)

ข้อแตกต่างของของประวัติศาสตร์สองระลอกนั้นแตกต่างกันเพียงแค่เป้าหมายผู้ได้รับ credit หรือผลประโยชน์จากประวัติศาสตร์นั้นเป็นใคร แต่สิ่งที่เหมือนกันของทั้งสองแบบคือ เป็นประวัติศาสตร์แนวชาตินิยมอย่างที่กล่าวไปคือ ไม่มีประวัติศาสตร์สังคม ชนชั้นล่าง/ประชาชนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์

ประวัติศาสตร์อาจถูกใช้เป็นข้ออ้างทางวัฒนธรรมและมารยาทของกลุ่มชนชั้นสูง (มักถูกเสียดสีว่าคือกลุ่ม คนดี¹) เพื่อใช้อธิบายชี้แจงการกระทำของตนว่าชอบธรรมตามประเพณีวัฒนธรรมอันดีงามที่อยู่บนพื้นฐานของความยิ่งใหญ่ทางประวัติศาสตร์ ลักษณะของประวัติศาสตร์เหล่านี้แม้ถูกสร้างขึ้นมาต่างคราวต่างวาระแต่สำหรับประวัติศาสตร์กระแสหลักของไทยนั้นกลับสามารถเข้ารวมกันอย่างเป็นปี่-ขลุ่ย และไม่มีข้อโต้แย้ง ซึ่งไม่แปลกเลยเพราะประวัติศาสตร์ต่างคราวต่างวาระนั้นตั้งอยู่บนพื้นฐานของการห้ามโต้แย้ง ห้ามพูด เมื่อห้ามพูดและห้ามโต้แย้งแล้วประวัติศาสตร์เหล่านั้นก็ตายและไม่เกิดองค์ความู้ใหม่ ๆ เกี่ยวกับข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์

คำถามคือ ประวัติศาสตร์เหล่านี้จะมีจุดยืนในสังคมปัจจุบันอันใกล้และอนาคตไกลอย่างไร ? (อธิบายเพิ่มข้างล่าง) ในเมื่อยุคแห่งหลักความเสมอภาคของมนุษย์เป็นที่นิยมมาถึงแล้ว ยุคของอาณัติสวรรค์ เทวสิทธิ์ สมมติเทพ ล้าสมัยไปเสียแล้ว

เป้าหมายของการศึกษาประวัติศาสตร์คืออะไร ประวัติศาสตร์กระแสหลักในปัจจุบันตอบโจทย์เหล่านี้ ได้หรือไม่ ?




ภาพที่ 2 สื่อนำเสนอประวัติศาสตร์ชาตินิยม ซึ่งเป็นประวัติศาสตร์ที่ใช้ความรู้สึกของผู้เสพเป็นจุดขาย (ภาพ : จากวีดีโอ ประวัติศาสตร์การเสียดินแดน 14 ครั้งของไทย )


การศึกษาประวัติศาสตร์ถูกบรรจุให้อยู่ในการศึกษาขั้นพื้นฐาน นั่นหมายความว่านักเรียนในระบบ (ซึ่งคือประชากรส่วนใหญ่ของประเทศ) ทุกคนต้องได้เรียน และการศึกษาประวัติศาสตร์เหล่านี้ถูกตีกรอบและตรวจสอบจากรัฐ ซึ่งเมื่อดูจากลักษณะของโรงเรียนและระบบการศึกษาไทยแล้วนั้น การถกเถียงและโต้แย้งในชั้นเรียนเกิดขึ้นได้น้อยมาก (แม้จะมีแนวโน้มมากขึ้นหรือเปิดกว้างขึ้นก็ตาม²) ประวัติศาสตร์จึงเป็นเรื่องของการยกย่องสรรเสริญ และเทพนิยาย และเป็นเรื่องน่าเบื่อสำหรับใครหลาย ๆ คนในที่สุด

หากพูดถึงลักษณะของคนไทยส่วนใหญ่ที่สนใจในประวัติศาสตร์อยู่บ้างแล้วนั้น ส่วนมากชื่นชอบและเทใจเชื่อในประวัติศาสตร์กระแสหลักและไม่ค่อยพบข้อคิดเห็นหรือข้อโต้แย้งในประวัติศาสตร์เหล่านั้นเลย

เป้าหมายของการศึกษาประวัติศาสตร์เป้าหมายที่สำคัญอย่างหนึ่งคือการศึกษาวิเคราะห์และค้นหาข้อเท็จจริงของอดีต อย่างเป็นระบบและมีเหตุผล (ปัจจุบันความมีเหตุผลมักถูกนิยามด้วยวิทยาศาสตร์; ส่งผลให้วิธีทางประวัติศาสตร์มีลักษณะคล้ายคลึงกับวิธีการทางวิทยาศาสตร์อีกด้วย)

ลักษณะของการศึกษาประวัติศาสตร์ของระบบการศึกษาไทยนั้นย้อนแย้งกับลักษณะที่สำคัญของการศึกษา/วิเคราะห์/เป้าหมายของการศึกษาประวัติศาสตร์อย่างหนึ่งคือ ประวัติศาสตร์กระแสหลักไม่สามารถตอบโจทย์ของการเปลี่ยนแปลงและบริบททางวัฒนธรรม ประเพณีและสิ่งแวดล้อมของตัวละครหรือเหตุการณ์ในอดีตได้ ยกตัวอย่างเช่น เรื่องราวสุดคราสสิก อย่างการเสียดินแดน หรือเรื่องวิกฤติการณ์ ร.ศ. 112 ที่ผู้เสพและชื่นชอบประวัติศาสตร์เหล่านี้มุ่งมองไปในทางเดียวกันคือ “ก่อให้เกิดความคับแค้นใจทางประวัติศาสตร์” ซึ่งลักษณะและสภาพเหล่านี้เองที่ปิดกั้นการศึกษาและปิดกั้นการตอบโจทย์สำคัญอันเป็นเป้าหมายของการศึกษาประวัติศาสตร์ คือผู้เสพไม่สามารถรับรู้หรือตั้งประเด็นสงสัยได้เลยว่า “บริบทประวัติศาสตร์ในมิติเวลานั้นเป็นอย่างไร” (หมายความว่าประวัติศาสตร์นั้นเมื่อเวลาเปลี่ยนบริบททางสังคมที่มองประวัติศาสตร์ย่อมเปลี่ยนแปลง) แต่เมื่อประวัติศาสตร์ “ถูกทำให้ตาย” การโต้เถียงเรื่องบริบทและสิ่งแวดล้อมก็ตายไปด้วย และอาจเรียกได้ว่าความรู้ใหม่ทางประวัติศาสตร์ไทยกระแสหลักนั้น “ตายตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม”

ผลของประวัติศาตร์กระแสหลักในปัจจุบันต่อสังคมเสรีประชาธิปไตย

ความเป็นประชาธิปไตยของไทยนั้นแม้จะดำเนินมาอย่างลุ่ม ๆ ดอน ๆ แต่ความกระหายและโหยหาของเสรีชน ประชาชนคนไทยนั้นก็มิอาจสวนกระแสโลกได้ ค่านิยมของโลกยุคใหม่ โลกแห่งเสรีภาพและความเป็นปัจเจกนำไปสู่ความเชื่อมั่นในตนเองของประชาชน การเป็นผู้สร้างเองแทนที่จะเป็นเพียงผู้รับ ความเชื่อและการไหลบ่าทางวัฒนธรรมตะวันตก ซึ่งเป็นกลุ่มชนชาติริเริ่มวัฒนธรรมแนวคิดเสรีภาพนี้ ประวัติศาสตร์กระแสหลักในปัจจุบันนี้จะยืน ณ จุดใด ? ประวัติศาสตร์กระแสหลักทั้งสองกระแสล้วนแล้วแต่ไม่สามารถตอบโจทย์สังคมยุคใหม่ได้ และในเมื่อมันไม่ทันสมัยถึงเวลาแล้วหรือไม่ ? ที่สังคมควรจะหันมามองประวัติศาสตร์กระแสรองที่ล้วนแล้วแต่จุดประกายความคิด (ทั้งยังสร้างชื่อด้วยจุดขายที่โดดเด่น ; กล่าวคือการขัดกับประวัติศาสตร์กระแสหลัก)

คนยุคใหม่ คนยุคโลกาภิวัฒน์ต้องการอะไร ? คำถามนี้คงยังตอบไม่ได้หากยังไม่ตอบคำถามที่ว่า ประวัติศาสตร์ในโลกเสรีประชาธิปไตยเน้นอะไร ต้องการอะไร ? ; นี่คงเป็นคำถามที่ตามกระแสของโลกยุคปัจจุบัน คำตอบคือประวัติศาสตร์ของโลกยุคใหม่นี้คือ “การศึกษาคุณค่าของข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์” ซึ่งตอบโจทย์การใช้เหตุผลในบริบทการมองโลกของคนในยุคของเรา (ยุคหลังปี 1990s-2000s) ซึ่งหากเราตามกระแสของโลกไม่ทัน ก็ไม่ต่างจากการปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก (ซึ่งแน่นอนมันคงไม่เลวร้ายขนาดทำให้เราไปเก็บผลไม้ในป่า ล่าสัตว์กิน) ซึ่งส่งผลให้เราไม่สามารถก้าวทันและเป็นผู้มีปากเสียงในโลกยุคใหม่นี้ได้

หากเรายังคงให้ประวัติศาสตร์ไทยที่เป็นที่ยอมรับดำเนินอยู่อย่างนี้ต่อไปท่ามกลางกระแสโลกที่เปลี่ยนไปนี้ คนในสังคมที่มีความคิดก้าวหน้าหรือผู้ที่เชื่อในความจริงที่ว่า “โลกได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว” หรือแม้แต่คนธรรมดาสามัญทั่วไป จะทิ้งห่างตนเองออกจากประวัติศาสตร์ไทย เพราะประวัติศาสตร์ไทยนั้นเป็นได้เพียงคัมภีร์ ลัทธิ หรือศาสนาที่ไม่มีความเชื่อมโยงใด ๆ กับตัวพวกเขาเท่านั้น

ผลด้านลบของประวัติศาสตร์กระแสหลักในปัจจุบันที่เห็นได้ชัดสุดคือ เป็นการริดรอนและบั่นทอนความกล้าวิพากษ์วิจารณ์ประวัติศาสตร์ด้วยเหตุผลทางวิชาการ ซึ่งปรากฎเด่นชัดในกรณี ส. ศิวลักษณ์ หมิ่นพระนเรศวร ³ หรือการนำมาเป็นเครื่องมือทางการเมืองหรือเครื่องมือกำจัดฝ่ายตรงข้ามซึ่งปรากฎเด่นชัดในกรณี โพสต์หมิ่น ‘เจ้าแม่จามเทวี’ ซึ่งล้วนแล้วแต่เกิดจากความไม่รู้ทางประวัติศาสตร์ การถือว่าประวัติศาสตร์เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ และมิอาจจับต้องได้

แล้วทำอย่างไรให้ประวัติศาสตร์ไทยไม่ตาย ไม่น่าเบื่อจากสังคมไทย และตอบโจทย์และสร้างความเข้าใจต่อข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ ?

ผู้เขียนเชื่อว่าการเปิดกว้างทางความคิดและเปลี่ยนระบบคิดด้วยความเชื่อที่ว่า “ความรู้เชื่อมโยงกันหมด” จะเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญสำหรับการเรียนรู้ประวัติศาสตร์กระแสหลัก แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในการรักษาประวัติศาสตร์กระแสหลักนี้ไว้ คือการนำประวัติศาสตร์กระแสรองเข้ามาเป็นหัวข้อถกเถียงอย่างเต็มที่ในชั้นเรียน การศึกษาประวัติศาสตร์ควรเป็นไปอย่างมีเหตุผล และอยู่บนพื้นฐานข้อเท็จจริงและหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ซึ่งหากไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว ความเป็นโลกาภิวัฒน์จะพรากประวัติศาสตร์กระแสหลักเหล่านี้ไปจากสังคม และประชาชนผู้ไม่มีส่วนร่วมทางประวัติศาสตร์เท่านั้นเอง

ตวงโชค ชาลีกุล
28 เมษายน 2560
กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย

หมายเหตุ : ประวัติศาสตร์กระแสหลัก ให้หมายถึงประวัติศาสตร์กระแสหลักในปัจจุบัน และบางย่อหน้าอาจรวมถึงประวัติศาสตร์ชาตินิยมด้วย

เชิงอรรถ
¹ ประชาธิปไตยคนดี, คือ อุดมการณ์ทางการเมืองแบบประชาธิปไตยแขนงหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่บนสมมติฐานที่ว่าหากผู้นำเป็นคนดีประเทศชาติก็จะเจริญรุ่งเรืองและเป็นปกติสุข ผู้ที่มีอุดมการณ์เช่นนี้จึงมักเพรียกหาบุคคลที่ถึงพร้อมด้วยคุณธรรมจริยธรรมอันประเสริฐดีงาม และยอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้บุคคลนั้นได้อำนาจปกครองประเทศ ไม่ว่าการกระทำนั้นจะขัดหลักการประชาธิปไตยหรือไม่ก็ตาม ทั้งนี้ การกำหนดว่าใครคือคนดีและอะไรคือความดีงามเป็นเรื่องอัตวิสัยและมักขึ้นอยู่กับบุคคลเพียงไม่กี่คนเท่านั้น
² ทางออกการเรียนการสอนของไทย, “การถกเถียงในชั้นเรียน การโต้แย้งและเอาชนะกันด้วยขอมูล ฟังเสียงและความเห็นจากทุกคน รู้แพ้รู้ชนะด้วยเหตุด้วยผล เป็นหัวใจขอการศึกษารูปแบบใหม่ เป็นกระบวนการสร้างปัญญา ที่จะนำไปสู่การคิดนอกกรอบ สู่ความคิดสร้างสรรค์ และสู่การพัฒนานวัตกรรมใหม่ๆ และอีกประเด็นที่เป็นหัวใจสำคัญของการเรียนรู้แบบใหม่นี้คือ ครูได้เรียนรู้ไปพร้อมๆ กับนักเรียนผ่านการถกเถียงและข้อมูลใหม่ๆ ที่มีจำนวนมหาศาลที่นักเรียนต่างคนต่างไปค้นคว้ามาแลกเปลี่ยนกัน อย่างไรก็ตาม … ” [ชี้ให้เห็นว่ารัฐมีความกระตือรือล้น และรับรู้ปัญหาของระบบการเรียนการสอนในชั้นเรียน ; ผู้เขียน]
³ ดูเพิ่มได้ที่นี่

อ้างอิง

ชัยพงษ์ สำเนียง. ประวัติศาสตร์ — การสร้างประวัติศาสตร์ชาตินิยม ท้องถิ่นนิยม ท้องถิ่นชาตินิยม. สืบค้นเมื่อ 27 เมษายน 2560. จาก: http://www.siamintelligence.com/history-of-nationalism-and-localism-on-thai-identity/

สายชล สัตยานุรักษ์. การสราง “ความเปนไทย” กระแสหลัก และ “ความจริง” ที่ “ความเปนไทย” สราง. สืบค้นเมื่อ 27 เมษายน 2560. จาก: http://www.fringer.org/wp-content/writings/thainess.pdf

ธงชัย วินิจจะกูล . (2544) ประวัติศาสตร์ไทยแบบราชาชาตินิยม จากยุคอาณานิคมอำพรางสู่ราชาชาตินิยม ใหม่หรือลัทธิเสด็จพ่อของกระฎุมพีไทยในปัจจุบัน. ศิลปวัฒนธรรม, 23(1).

ประวิทย์ โรจนพฤกษ์ โพสต์ จม.สั้นถึงทุกคน ช่วยต้านร่างกฎหมายเผด็จการควบคุมตีทะเบียนสื่อ





จดหมายสั้นถึงทุกท่าน

ผมขอร้องให้ทุกท่านปล่อยวางความสะใจที่เห็นสื่อเชียร์คสช.เพิ่งมาตระหนักหลังผ่านไปเกือบ3ปีว่าเผด็จการคือภัยคุกคามเสรีภาพไว้ก่อน เพราะตอนนี้พรบ.ตีตรวนสื่อจะมีผลประทบถึงการรับรู้ทั้งสังคม จะเปลี่ยนสังคมให้เลวร้ายกว่าปัจจุบันที่ว่าแย่อยู่แล้วอีกมาก นักข่าวที่มีความคิดแสดงออกอย่างอิสระต่อรัฐจะกลายเป็นนักข่าวเถื่อนในอนาคตเพราะไม่ได้รับใบประกอบวิชาชีพ สังคมจะเหลือแต่นักข่าวแบบซิงอลองร้องคาราโอเกะกับเผด็จการอย่างประยุทธุ์ สถานการณ์ตอนนี้เสมือนหนึ่งไฟไหม้ข้างบ้านและไม่ว่าคุณจะหมั่นไส้หรือเกลียดคนข้างบ้านแค่ไหน ถ้าไม่ช่วยดับเราเองก็คงไม่รอด ขอให้ทุกท่านมองภาพรวม ใช้สติเหนืออารมณ์ และมองไปที่อนาคตสังคม อย่าปล่อยให้ไทยเป็นสังคมที่ช่วยกันทำลายตนเองเลย ขอให้ทุกคนช่วยกันโพสต์หรือแชร์ข้อความวิพากษ์ต่อต้านร่างกฎหมายเผด็จการอย่างแข็งขันด้วยครับ ก่อนที่จะไม่มีอะไรแชร์นอกเสียจากข่าวโฆษณาชวนเชื่อจากรัฐ
รัฐเผด็จการกำลังเข็นร่างกฎหมายนี้ในอีกไม่กี่วัน โปรดแสดงตนให้ประจักษ์ว่าเราจะไม่ยอมเป็นขี้ข้าเผด็จการ

ด้วยความเชื่อมั่นในประชาชน

ประวิตร โรจนพฤกษ์
29 เมษายน 2560
#ป #คสช #เสรีภาพ #สื่อ #พรบสื่อ


A Short Letter to All,
I ask that we all spare schadenfreude for the meantime, upon seeing how slow most of the Thai mainstream press have been in realising that the junta poses a fundamental threat to freedom and focus of the media-control bill that's upon us. If passed, it will have a fatal impact on not just for press freedom but public's rights to be informed. We won't have much left except media propaganda henceforth. The fire is burning next door and I besiege all of you to vocally criticise and oppose the bill and make it evident that Thai people will not be cowed by dictator.

In people we trust,

ooo




พวกเขาเพิ่งตื่น เกือบ ๓ ปีผ่านไป “ร่างกฎหมายคุมสื่อ คือเผด็จการเต็มรูปแบบ”

อ่า เสร็จแล้วเขาไม่ได้ละเมอพูดยามหลับหรอกนะ ที่จริงฝันร้าย ตกใจตื่นขึ้นมาร้องโวยวายกันต่างหาก

เริ่มจาก ผู้จัดการ ชำแหละ เปลวณ ไทยโพสต์ “ลืมไปแล้วหรือ ก่อนหน้านี้ พระราชดำรัสอันเดียวกันที่เคยหยิบมาอ้างถึง ไม่เห็นด้วยกับการซื้อเรือดำน้ำ...มาวันนี้กลับพลิกลิ้น”

ยังไม่หมด แรงส์กว่านั้น “การเอาพระราชดำรัสมาตีความเข้าข้างตัวเอง เป็นเรื่อง หน้าด้าน และ ร้ายแรงอย่างมาก ในวงการสื่อมวลชน ซึ่งไม่มีใครเขาอยากทำกัน”


นั่นอาจทำให้หลายต่อหลายคนงงงวย ไหงสื่อสองรายสายเดียวกัน (อย่างน้อยๆ ตรงที่เกลียดทักษิณเข้าไขกระดูก ไม่ได้เกลียดประยุทธ์ ณ คสช. แม้นอาจไม่ถึง รักละก็) เกิดมา จวก(ไม่แค่จิก) กันเสียนี่

สังเกตุจากโพสต์ของ คนดี สายปฏิรูปผู้หนึ่งไม่เอ่ยถึงเลยทั้งสองหัว (หนังสือพิมพ์) เมื่อ (พล.ต. ดร.) อนุชาติ บุนนาค (April 25 at 5:26 pm) พูดถึง “สื่อไทยมีให้เลือกตามสมัครใจ ไม่มีสื่อใดเป็นกลาง ทุกสื่อเลือกข้างหมด

รักรัสเซียสุดใจ เกลียดสหรัฐฯ สุดโต่ง ชอบถูกหลอกเรื่องสงครามโลกทุกวันก่อนอาหารเช้าและก่อนนอน ไปอ่านทีนิวส์ รักจีนฟังที่เนชั่น รักทักษิณไปว้อยทีวี รักลุงตู่ไป MCOT รักการฆ่าฟัน กัดกันเลือดสาดคอขาดเห็นๆ ต้องไปอมรินทร์”

ตั้งแต่วานนี้ (๒๘ เมษา) คลื่นก่อตัว และมีสิทธิเป็นลูกใหญ่ถ้าได้แรงลมดี “สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย เชิญชวนผู้สนใจร่วมเปลี่ยนรูปโปรไฟล์ในวันเสรีภาพสื่อมวลชนโลก ซึ่งตรงกับวันที่ ๓ พ.ค....

หยุด! ตีทะเบียนสื่อ ครอบงำประชาชน”

เหตุจาก กฎหมายคุมสื่อจะเข้าที่ประชุมใหญ่ สปท. วันเมย์เดย์ ๑ พ.ค. “จัดตั้งสภาวิชาชีพสื่อมวลชนแห่งชาติ...ทำหน้าที่ขึ้นทะเบียน ออกและเพิกถอนใบอนุญาตแก่ผู้ประกอบวิชาชีพสื่อมวลชน”

และมีบทกำหนดโทษทั้งนักข่าวและสื่อที่ไม่ปฏิบัติตาม “จำคุกไม่เกิน ๓ ปี หรือปรับไม่เกิน ๖๐,๐๐๐ บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ” เหมือนกัน


ทำให้ ประวิตร โรจนพฤกษ์ กลั้นไม่อยู่โพสต์ว่า “พวกเขาเพิ่งตื่น เกือบ ๓ ปีผ่านไป มาวันนี้ นาย Chvarong Limpattamapanee ประธานสภาหนังสือพิมพ์ได้เริ่มแคมเปญต้านการคุกคามสื่อ”


ขนาด ขาใหญ่“สื่อมวลชนอาวุโส ที่ปรึกษากองบรรณาธิการเครือเนชั่น” ก็ยังอดรนทนเมินกระแสไม่ไหว ออกมา ฟันธงบ้างว่า “ร่างกฎหมายคุมสื่อ คือเผด็จการเต็มรูปแบบ”

อีกคนที่ อจ. เจษฎา เด่นดวงบริพันธ์ ใบ้ไว้ว่าเป็น บก.ข่าวของหนังสือพิมพ์เลือกข้างเจ้านึง “ด่ากฎหมายควบคุมสื่อฉบับใหม่เป็นชุดเลย ฟังแล้วขำชะมัด เห็นเชียร์ทั้ง กปปส. คสช. มาหลายปี พึ่งเห็นข้อเสียของเผด็จการหรือครับ”

พวกเขาอาจจะไม่ได้เพิ่งเห็น แต่ก็ยินดีนิ่งไว้จนกระทั่งเจ็บเนื้อตัวเองต่างหาก ก็เลยต้องดิ้น

ขณะเดียวกันสื่อที่ถูกผลักไสให้ยืนตรงข้ามกับ คสช. มาตลอด กลับไม่คิดขึ้นคล่อมกระแส เล่ากันแซ่ดขณะนี้ว่าตั้งแต่ ๑ พ.ค. เป็นต้นไป ว้อยซ์ทีวี “เลิกวิเคราะห์ข่าวการเมือง” เด็ดขาด

จากโพสต์ของ ธนาพล อิ๋วสกุล ที่อ้างว่า “แชร์ต่อมาครับ ไม่ได้เขียนเอง” ว่า ทรงศักดิ์ เปรมสุข ซีอีโอคนใหม่ของว้อยซ์ “ประเดิมยกเลิกรายการวิเคราะห์ข่าว ใบตองแห้งออนแอร์ และเตรียมยุติรายการวิเคราะห์ข่าวการเมืองทั้งหมด ปรับเปลี่ยนเป็นการอ่านข่าวตามสถานการณ์เพื่อความอยู่รอดจากการถูกสั่งปิด

ล่าสุดว้อยซ์ทีวีแสดงท่าทียืนยันเลิกวิจารณ์การเมืองแน่นอนแล้วด้วยการปลดนักวิชาการ บรรณาธิการข่าว นักข่าวอาวุโส ที่ได้รับเชิญมาเป็นผู้ดำเนินรายการร่วม อย่างเช่น พิชญ์ พงษ์สวัสดิ์, ชูวัส ฤกษ์ศิริสุข, วิโรจน์ อาลี และ อธึกกิต แสวงสุข ออกจากหน้าจอทุกรายการทันทีตั้งแต่ ๑ พ.ค.นี้เป็นต้นไป...

ส่วนรายการที่มีผู้ชมติดตามเหนียวแน่นอย่าง The Daily Dose ที่ดำเนินรายการโดย มล.ณัฏฐกรณ์ เทวกุล จะเน้นเฉพาะเรื่องการวิเคราะห์ข่าวต่างประเทศ หลีกเลี่ยงวิพากษ์วิจารณ์การเมืองของไทย”

โพสต์ดังกล่าววิจารณ์ด้วยว่า “การยอมทุบจุดแข็งของตนเองทิ้งทั้งหมดเพื่อความอยู่รอดปลอดภัย จากที่เชื่อว่าถ้ายังคงวิพากษ์วิจารณ์วิเคราะห์ข่าวการเมืองต่อไป ช่องทีวีตนเองน่าจะถูก กสทช. สั่งปิดซ้ำแล้วซ้ำอีกและอาจถึงขั้นถูกสั่งปิดถาวร

นั้นจะเป็นกลยุทธ์เพื่อความ อยู่รอด ทางธุรกิจท่ามกลางการแข่งขันอย่างสูงในธุรกิจสื่อดิจิตอลทีวีได้หรือไม่ หรือจะกลายเป็นเพียง อัตตวินิบาตกรรม ของว้อยซ์ทีวี”


อย่างไรก็ดี มีนักปาฐกในสื่อสังคมเริ่ม ถก และแลกเปลี่ยนกับธนาพลกันบ้างแล้วพอควร โดยเฉพาะในแง่ที่วิพากษ์ว่าว้อยซ์ทีวี เป็นช่องแบบ เพื่อไทย-เสื้อแดง มากเกินไป

ธนาพลเองก็ต่อความยาวเรื่องนี้ด้วยว่า “ถ้าจะปิดช่องวอยส์ทีวีจริง ๆ อาจจะเป็นผลดีต่อทักษิณ ยิ่งลักษณ์ ก็ได้

เขาตั้งข้อสังเกตุว่า “ข่าวทักษิณ/ยิงลักษณ์ ถูกรังแก เช่นกรณีภาษีย้อนหลัง ซ้ำซาก หรือกรณี จำนำข้าว ทีวีช่องอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ เหลืองฮาร์คคอร์ ถึงไม่ยอมเล่นสักเท่าไหร่” เพราะ “มีวอยส์ทีวีนี่แหละ ที่ทำหน้าที่แก้ต่างให้แล้ว

การนี้ อธึกกิต แสวงสุข หนึ่งในผู้ดำเนินรายการของว้อยซ์ทีวีที่ยกเลิก ตอบว่า “พูดตามความเป็นจริงคือ ระหว่างยังมีสถานีอยู่ (ต่อให้ไม่มีคนดูก็เหอะ) กับถูกปิดถาวร คุณจะเลือกข้อไหน

ส่วนตัวผมไม่ซีเรียสอะไร ผมมองว่าสถานการณ์มันมาถึงจุดที่ Voice ถอยก็ได้ เพราะรัฐบาลทหาร ขาลงเปิดหน้าชนกับสังคมวงกว้างแล้ว ไม่ว่ากฎหมายสื่อ ซื้อเรือดำน้ำ กฎหมายพรรคการเมือง ยุทธศาสตร์ชาติ เช่าที่ ๙๙ ปี อะไรต่างๆ

ฝุ่นตลบแบบนี้เราไม่ต้องยืนกลางวงก็ได้ ๕๕”

เรือดำน้ำจีนจะอยู่ในน้ำ หรือจอดในอู่ แบบรุ่นพี่ เรือจักรีนฤเบศร... เรือบรรทุกเครื่องบินที่ไร้เครื่องบิน





Thailand has an aircraft carrier without any aircraft


By Jeremy Bender
Business Insider
Dec. 12, 2015

For a brief period in the late 1990s, Thailand was the only country in southeast Asia that possessed one of the world's ultimate symbols of military strength: an aircraft carrier.

Its carrier, the HTMS Chakri Naruebet, was meant to be a source of pride for Thailand and symbolize the developing country's power.

But that was before the late 1990s Asian financial crisis. Bangkok's grand plans for its carrier were significantly hobbled as a result of the region's economic downturn. Commissioned in 1997, the same year the financial crisis struck the country, the Chakri Naruebet — which means "Sovereign of the Chakri dynasty," the Thai monarchy's ruling family — was mostly consigned to sitting in port due to funding shortfalls.

There are several aircraft carriers in service with Asian militaries, as China, India, Japan, and South Korea have carriers of different sizes. Not wanting to be left out, Singapore is on its way to constructing a carrier, too.

All this competition has only made Thailand's once-proud carrier look like a bizarre microcosm of the country's dysfunction, rather than the symbol of growing national prestige that it was intended to be.

According to The Diplomat, Thailand's AV-8S Matador (Harrier) accompanying jet fleet was withdrawn from service in 2006, leaving Bangkok with an aircraft carrier without any actual aircraft. Thailand experienced a military coup that same year, along with a second one in 2014.
Thailand ordered its aircraft carrier from a Spain-based shipbuilder in 1992. The vessel was commissioned five years later, in 1997



Crew members salute from Thailand's first aircraft carrier the HTMS Chakri Naruebet during an official ceremony to commission the Spanish-built ship at Sattahip Naval Base in Chon Buri, 70 kilometers (44 miles) south of Bangkok, Sunday, Aug. 10, 1997. The 182.6-meter-long vessel is capable of carrying nine Sea Harrier AV-8S jets and six SH-70B helicopters.AP/Pornchai


Almost immediately, Thailand ran into budget constraints. The Chakri Naruebet was in port far more often than it was at sea. In 2006 its associated air wing was withdrawn. The Harriers that used to be deployed to the carrier are now over 30 years old, and Thailand was the last country in the world to fly first-generation Harrier airframes.





Even while operational, the carrier is tiny compared to the larger vessels that India and China posses, not to mention the US's super carrier fleet. It's now the smallest functioning aircraft carrier in the world. Here's how it compares to the USS Kitty Hawk:





The Chakri Naruebet was built to carry 9 Harrier aircraft and 14 helicopters, along with a 605-person crew. Many of the aircraft are now decades old, and the carrier reportedly doesn't have a functioning anti-aircraft defense system.





Despite its shortcomings, the Chakri Naruebet has proved useful in humanitarian missions. The Diplomat notes that the carrier was used after the 2004 Indian Ocean tsunami as well as in rescue operations after flooding in Thailand in 2010 and 2011.

Tourists climb up to the Royal Chakri Naruebet light aircraft carrier with the help of the Thai Navy from Koh Tao Island after heavy storms in Surat Thani, south of Bangkok March 30, 2011. Severe flooding and mudslides in southern Thailand have killed 21 people, stranded thousands of tourists and threatened to delay shipments of rubber in the world's largest rubber-producing country, authorities said on Wednesday. Thailand's navy sent four vessels including an amphibious landing craft with on-board helicopters to the rubber-rich region to deliver supplies and rescue tourists and villagers in areas severely hit.

Credit ข่าว

พลเมืองต่อต้าน Single Gateway เพื่อเสรีภาพและความยุติธรรม #opsinglegateway

...

มหากาพย์เรือดำน้ำ อีกทีวะ .. (ถ้ามึงเลือกซื้อของที่ดีๆกว่านี้ กูจะทำไม่รู้ไม่ชี้ ไม่พูดถึงซักคำ)



เรือจีน หยวนคลาส ลำสีแดงนะ

#มหากาพย์เรือดำน้ำ อีกทีวะ .. 😏

พูดแบบเปิดออกเห็นนมกันเลยนะว่า.. ถ้าเรือดำน้ำเนี่ย #ถ้ามึงเลือกซื้อของที่ดีๆกว่านี้ กูจะทำไม่รู้ไม่ชี้ ไม่พูดถึงซักคำ ..เพราะ #เรือดำน้ำจัดเป็นอาวุธทางยุทธศาสตร์ แม้นไม่เอาไปรบ แต่ก็ใช้ขู่ศัตรูได้ ข่มข้าศึกที่คิดจะรุกล้ำน่านน้ำหรือคิดจะมามาจิ๊กทรัพยากรทางทะเลเราได้ ถ้ามีอ่ะนะ 😅.. รอบบ้านเค้ามีกันหมดแล้ว เรามีบ้างซักคู่นึง ก็มีเหตุผลฟังได้อยู่ ..

ในอดีตเราเคยถูกเรือข้าศึกปิดอ่าว ตัดเส้นทางลำเลียงทางทะเล
มาแล้ว ในสมัยสงครามโลกครั้งที่2 ผลตอนนั้นคือ ผู้คนในประเทศขาดแคลนทุกสิ่งอย่าง น้ำมันขาด หยูกยาขาด อะไรที่ต้องมาทางเรือ ขาดหมดทุกสิ่ง ..ลองถามปู่ถามย่าพวกมึงดูในเรื่องนี้ดิ ว่ามันเคยเกิดขึ้นจริงไหม ??

มันไม่มีอะไรรับรองเรื่องนี้ได้หรอกว่า #มันจะไม่เกิดขึ้นอีก จินตนาการกับการเตรียมพร้อม มันคล้ายเรื่องเดียวกัน ในความคิดของทหารอ่ะนะ แต่มันก็มีเหตุมีผลที่อธิบายได้ทางความมั่นคง..เพราะเรือดำน้ำไม่ใช่รถเก๋ง ที่จ่ายตังค์ปุ๊บ รับรถแล้วขับออกไปใช้ได้เลย เพราะมันต้องสั่งต่อ และต้องฝึกพลประจำเรือ ฝึกขับ ฝึกนำร่องอย่างเดียวก็2-3ปีเข้าไปแล้ว บางท่านสงสัย ทำไมฝึกนานขนาดนั้น ?? อยากรู้ก็ลองปิดตาขับรถดูดิ เพราะการนำร่องหรือขับเรือดำน้ำก็เป็นแบบนั้นแหล่ะ ..

ต่อไปก็ต้องฝึกคอมแบทซิสเต็ม นั่นคือเมื่อมึงขับเก่งแล้ว ชินกับสภาพใต้ท้องทะเลในพื้นที่ปฏิบัติการแล้ว ทีนี้ก็ต้องมาฝึกใช้อุปกรณ์ในการรบ ฝึกล่าเรือดำน้ำด้วยกัน ฝึกหลบหลีกซ่อนพราง ฝึกการต่อตีเรือผิวน้ำ ฝึกการรับมือภัยคุกคามเรือทั้ง3มิติคือ ผิวเน้ำ ใต้น้ำ และอากาศ ..

กว่าพลประจำเรือมึงจะเก่ง อย่างน้อยต้องมี 5-8ปีเป็นอย่างต่ำ นี่แค่เก่งนะ ยังไม่ใช่ขั้นเทพ และเก่งเฉพาะกับแบบเรือที่มึงซื้อมานี่แหล่ะ หากไปลงเรือลำอื่นที่เทคโนโลยีต่างกัน มึงก็ต้องฝึกใหม่แบบเดิมๆอีกรอบ เก่งปุ๊บ เรือมึงเก่าพอดี ใช้รบต่อก็สู้ใครไม่ได้ ต้องซื้อใหม่อีก ..

นี่คือเหตุผลที่นานาชาติแถบบ้านเรา ที่เค้า #เลือกซื้อของดีๆไปเลย #เลือกใช้ของที่มีอนาคตไปเลย #เลือกเทคโนโลยีที่ถ่ายทอดและต่อยอดได้ไปเลย เพราะอย่างที่บอกแหล่ะ กว่าคนเรือดำน้ำมึงจะเก่งถึงระดับ ออกไปซัดตอร์ปิโดไล่ข้าศึกได้ นู่นอ่ะ ต้องมี 5-8ปีอย่างที่บอก ซึ่งเมื่อถึงวันนั้น เทคโนเรื่องซับมารีน ก็คงไปอีกไกลโขแล้ว ก็ต้องซื้อเรือใหม่อีก ซึ่งเรือชุดใหม่นี่แหล่ะ ที่จะเปล่งประสิทธิภาพของ #กองเรือดำน้้ำ ได้อย่างแท้จริง ..

สรุปคือ ผมเห็นด้วยที่กองทัพเรือเราควรมีเรือดำน้ำประจำการ แต่ก็เห็นควรว่า ต้องดูจังหว่ะซื้อให้ดี และต้องซื้อของที่มีอนาคตและมีเทคโนโลยีที่ไปต่อได้ ที่สำคัญคือ ก่อนจะซื้อ มึงช่วยเงยหน้าสบตาประชาชนบ้าง เพราะเค้าคือคนออกตังค์ตัวจริง..ดูด้วยว่าเค้าเต็มใจออกตังค์มั้ย ??

จริงๆถ้ามึงซื้อเรือเกาหลีใต้ แบบที่อินโดฯซื้อพร้อมรับการถ่ายทอดเทคโนด้วยนั้น หรือไม่ก็เล่นรุ่นใหญ่ไฟกระพริบแบบ กิโลของรัสเซีย แบบที่เวียดนามซื้อ ซึ่งความใหญ่ของกิโลไม่ใช่ปัญหา ความตื้นของอ่าวไทยก็เรื่องเล็ก แค่มึงมีปัญญาเท่านั้นก็พอ..

#คนบนบกแบบกูยังรู้เลยว่า ก็แค่ย้ายกองเรือดำน้ำมึงไปตั้งที่ด้ามขวานตรงสถานีทหารเรือซักที่ ที่พังงาก็ได้ หรือใต้ลงไปอีกหน่อยสงขลาก็ดี แค่นั้นก็จบแล้ว ทำไมต้องสัตหีบอย่างเดียววะ ?? เพราะถ้าซื้อเรือใหญ่จริง ที่ๆควรวางยุทธศาสตร์เรือดำน้ำคือ #เฝ้าปากอ่าว

กูว่าวันนี้ประชาชนอย่างมากก็คงแค่บ่น แต่ก็คงไม่ว่าไรมากหรอก.. ถ้ามันเป็นอย่างนั้น ..!!

จากภาพ :
1.สภาพความลึกของอ่าวไทยกับเรือดำน้ำ4แบบ





2.เรือดำน้ำกิโล คลาส-รัสเซีย ที่เวียดนามซื้อมาใช้



อ้วน ดำ ใหญ่ ถึก ..นี่คือ KILO CLASS ของรัสเซีย ที่ทัพเรือเวียดนามซื้อมาใช้ครับ และคงใช้ดีแหล่ะ เพราะไม่งั้นเค้าคงไม่สั่งซื้อเพิ่มอีก2ลำหรอกครับ :)


3.เรือดำน้ำ DSME Class-เกาหลีใต้-เยอรมัน ที่อินโดนีเซีย ซื้อมาใช้พร้อบรับการถ่ายทอดเทคโนโลยีตั้งแต่ต้นจนจบไปจนถึงการต่อเรือดำน้ำเอง



เพรียว ยาว อ้อนแอ้น จมูกโด่ง สวยนะ เรือ DSME-CLASS ของเกาหลีใต้เนี่ย เกาหลีใต้ได้รับการถ่ายทอดเทคโนคลาสนี้จากเยอรมัน และได้ลิขสิทธ์ในการผลิตเองเพื่อใช้และขายครับ ..ในภาพนี่คือ ทัพเรืออินโดนีเซีย จัดมาแล้ว2คู่ 4ลำครับ

ที่มา FB

Alongkorn Cheurkit


วันศุกร์, เมษายน 28, 2560

เมื่อวันนี้ นอนตื่นขึ้นมา ฉัน ฝัน ...เรือดำน้ำของกองทัพเรือไทย ที่ซื้อโคตรถูกๆจากประเทศ จักรวรรดินิยมจีน (ประเทศคอมมิวนิสต์จอมปลอม) - - - มาโผล่ที่ “คอนผีหลง”


ภาพจาก People Poll Thailand


"คอนผีหลง"

@ เมื่อวันนี้ นอนตื่นขึ้นมา ฉัน ฝันว่า ...
เรือดำน้ำของกองทัพเรือไทย ที่ซื้อโคตรถูกๆจากประเทศ จักรวรรดินิยมจีน
(ประเทศคอมมิวนิสต์จอมปลอม)

- - - มาโผล่ที่ “คอนผีหลง” แห่งแม่น้ำของ(โขง) ที่อำเภอเชียงของ เชียงราย
มาโผล่ เพื่อที่จัก ปกป้องแม่น้ำ ของ (โขง)ดูแลรักษาแม่น้ำโขง
เพื่อไม่ให้ เจ๊กจีน มาระเบิด เกาะ แก่ง หินผาที่ลำน้ำของ อันเป็น ธรรมชาติ
รากเหง้า วิถีชีวิต ของประชาชน ชุมชน ชาวประมงที่หา กุ้งหอย ปู ปลา
หา สาหร่าย (ไก)
และรักษาอธิปไตยของไทยเรา

- - - เมื่อจีนจักเอาเรือระวาง ๕๐๐ ตัน บรรทุกสินค้าเข้ามาหลวงพระบางประเทศ
ลาว หรือ เอาเป็นเรือสำราญ อะไรก็แล้วแต่ ฯลฯ
ฉันฝันหวานกลางวัน เช่น นั้น จิงๆ อะ ค่ะ

. . . นางสาว “แสงดาว ศรัทธามั่น”
วันบ่ายแดดร้อน สายลมโชย

“สุดสะแนน” ศุกร์ ๒๘ เมย ๖๐


- - ภาพ ๑ : แม่น้ำของ(โขง) ที่ "คอนผีหลง"




- - - ภาพ : ๒ :๓ พี่น้องชาวเชียงของ ชูป้ายต่อต้าน ที่ ผาพระ "คอนผีหลง"






- - - ภาพ ๔ ฉันกะ ครูตี๋ นิวัตร ร้อยแก้ว " น้องชายที่ฉันรักใน หัวใจที่
มีจิตวิญญาณ รัก ความถูกต้องเป็นธรรม อดีต"ครูใหญ่ ตี๋ โซโล่ เหล้ากะ
ฉัน คราฉันไปเยือน ไปพำนัก ที่"โฮงเฮียน แม่น้ำของ"

ฉากหลังคือแม่น้ำของ (โขง)





- - - ภาพ ๕ :ฉันมีความผูกพัน รักคารวะ แม่น้ำของมาก ไปเมื่อไร
ก็ต้องไป คารวะ อาบน้ำที่แม่น้ำของ(ไม่รู้ว่า ใครแอบถ่าย ดีที่ ไม่ โป๋ เปลือย ท่อนล่าง ด้วย ha ha





- - - ขอบคุณเครดิตภาพจาก "ทรายโขง ณ ผาถ่าน" ลูกแม่น้ำของ
ตัวจริง เสียงจริง อีกคนหนึ่ง

ที่มา FB

อ.หริรักษ์ สูตะบุตร โพสต์ แผนยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปีของเราเป็นแผนยุทธศาสตร์ที่ไม่มียุทธศาสตร์ ทำไมถึงกล่าวเช่นนั้น... ชวนอ่าน...




ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี

...

ที่มา FB


Harirak Sutabutr

วันนี้ขอพักเรื่องอาหารการกินไว้ชั่วคราว และขอกลับมาให้ความสนใจเรื่องบ้านเรื่องเมืองกันอีกครั้งนะครับ หลังจากที่ว่างเว้นจากการแสดงความคิดเห็นไปนานกว่า 2 ปี ที่จำเป็นต้องหันกลับมาวิจารณ์เรื่องบ้านเมืองครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเรื่องเรือดำน้ำนะครับ แต่เป็นเพราะ แผนยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี ที่ผ่านการพิจารณาอนุมัติจากสภานิติบัญญัติแห่งชาติไปหมาดๆนี่แหละครับ พอได้เห็นตัวแผนแล้วก็อดไม่ได้ที่ต้องวิจารณ์ เพราะไม่แน่ใจว่าคนจัดทำแผนจะเข้าใจความหมายของคำว่า ยุทธศาสตร์หรือกลยุทธ์(strategy)หรือไม่ ยิ่งไปดูรายชื่อคณะกรรมการชุดใหญ่ที่กำกับดูแลแผน ที่มีท่านนายกรัฐมนตรีเป็นประธาน มีผบ เหล่าทัพ และท่านผู้ใหญ่อีกมากมายเป็นกรรมการ ก็น่าเชื่อได้ว่า คณะกรรมการเหล่านี้ส่วนใหญ่คงไม่มีความเข้าใจดีพอเกี่ยวกับคำว่า “ยุทธศาสตร์”

แผนยุทธศ่าสตร์ชาติ 20 ปีที่ว่านี้เริ่มต้นด้วยการกล่าวถึงรัฐธรรมนูญที่มีกำหนดไว้ให้มีการจัดทำแผนยุทธศาสตร์ชาติ จากนั้นเป็นการประเมินสภาพแวดล้อมภายในและภายนอก ตามรูปแบบของแผนที่ดี คือประเมินจุดอ่อน จุดแข็งของประเทศ และประเมินสภาพเศรษฐกิจ สังคม การเมือง และเทคโนโลยี มีตัวเลขให้ดูมากมาย จากนั้นยังได้พูดถึงประเทศคู่แข่งว่ามียุทธศาสตร์อย่างไร เช่น ประเทศมาเลเซีย บรูไน เวียดนาม ไต้หวัน แล้วจึงกำหนดวิศัยทัศน์หรือ vision เป็น
“ ประเทศมีความมั่นคง มั่งคั่ง ยั่งยืน เป็นประเทศพัฒนาแล้ว ด้วยการพัฒนาตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง”
การกำหนดวิสัยทัศน์แบบนี้นับว่ายังดีกว่าวิสัยทัศน์สมัยก่อนมาก วิสัยทัศน์คือ สิ่งที่เราเห็นก่อนที่มันจะเกิดขึ้น ในที่นี้คือภาพที่เราต้องการเห็นประเทศเราที่จะเป็นในอนาคต ดังนั้นวิสัยทัศน์ต้องสั้นและชัดเจน วิสัยทัศน์ของหน่วยราชการเมื่อ7-8 ปีที่แล้วมักยาวประมาณ 2 หน้ากระดาษเอ 4 วิสัยทัศน์ในแผยยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี จึงถือว่าใช้ได้

จากนั้นในแผนระบุต่อว่า เพื่อให้บรรลุวิสัยทัศน์ จึงได้กำหนดกรอบแนวทางยุทธศาสตร์ชาติไว้ 6 ด้านคือ

1. ด้านความมั่นคง
2. ด้านการสร้่างความสามารถในการแข่งขัน
3. ด้านการพัฒนาและเสริมสร้างศักยภาพคน
4. ด้านการสร้างโอกาสความเสมอภาคและเท่าเทียมกันทางสังคม
5. ด้านการสร้่างการเติบโตบนคุณภาพชีวิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม
6. ด้านการปรับสมดุลและพัฒนาระบบบริหารจัดการภาครัฐ

ใน “กรอบยุทธศาสตร์” แต่ละด้านก็มีการระบุแนวทางปฏิบัติกว้่างๆไว้ เช่น ในด้านการสร้่างความสามารถในการแข่งขัน ระบุไว้ข้อหนึ่งว่า ส่งเสริมการค้า การลงทุน พัฒนาสู่ชาติการค้า เป็นต้น

ไม่ได้บอกเลยนะครับว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ดี เป็นสิ่งทีดี เพียงแต่ว่ามันไม่ใช่ยุทธศาสตร์ หรือที่เรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า strategy หรืออีกนัยหนึ่ง ผมกำลังบอกว่า แผนยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปีของเราเป็นแผนยุทธศาสตร์ที่ไม่มียุทธศาสตร์ ทำไมถึงกล่าวเช่นนั้น ไม่น่าแปลกใจเลยครับ เราลองมาดูผู้ที่ถือได้ว่าเป็นบิดาของยุทธศาสตร์ Michael E. Porter พูดถึงยุทธศาสตร์ดูบ้าง Porter บอกว่า จากที่เขาได้ทำงานร่วมกับบริษัทต่างๆทั่วโลก เขาพบว่าในขณะที่บริษัทต้องการยุทธศาสตร์ แต่บริษัทส่วนใหญ่กลับไม่มียุทธศาสตร์ นั่นเป็นเพราะว่าบริษัทเหล่านี้มีมุมมองที่ผิดเกี่ยวกับการแข่งขัน บริษัทเหล่านี้มองว่าต้องแข่งขันเพื่อเป็นบริษัทที่ดีที่สุด แต่ในโลกธุรกิจ ไม่มีคำว่า ดีที่สุด แต่ขึ้นอยู่กับเรากำลังตอบสนองความต้องการแบบไหน รถ BMW เป็นรถที่ดีที่สุดหรือไม่ คำตอบคือเป็นรถที่ดี แต่ก็ไม่ใข่ดีที่สุด BMW ตอบสนองความต้องการแบบหนึ่ง ในขณะที่ โตโยต้า ก็ตอบสนองความต้องการอีกแบบหนึ่งของลูกค้าอีกกลุ่ม ดังนั้นจึงไม่มีคำว่า “ดีที่สุด” แทนที่จะพยายามทำให้บริษัทเป็นบริษัทที่ดีที่สุด เราต้องทำให้บริษัทเป็นบริษัทที่เป็นหนึ่งหรือ unique นั่นคือแตกต่าง และได้เปรียบคู่แข่ง สามารถตอบสนองในสิ่งที่คู่แข่งทำไม่ได้
สาระสำคัญของคำว่ายุทธศาสตร์จึงอยู่ที่การเลือกที่ไม่ทำบางอย่างเพื่อทำบางอย่าง Porter ได้ให้แนวทางในการกำหนดยุทธศาสตร์ ซึ่งยุทธศาสตร์ที่ว่านี้เลือกกำหนดได้เพียงหนึ่งยุทธศาสตร์ต่อหนึ่งธุรกิจ ยุทธศาสตร์ที่ว่ามีดังนี้ 

1. เป็นผู้นำด้านต้นทุน(Overall cost leadership)หรือการแข่งขันด้วยต้นทุนต่ำ
2. สร้่างความแตกต่าง(Differentiation)
3. เลือกเน้น(Focus)นั่นคือการเลือกเน้นกลุ่มเป้าหมายกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง หรือเลือกเน้นที่จะตอบสนองความต้องการแบบใดแบบหนึ่ง

นั่นคือความเห็นของ Michael E. Porter คราวนี้ลองมาดูความเห็นของ Dr. W. Chan Kim เจ้าของทฤษฎี “ Blue Ocean Strategy” อันลือลั่นดูบ้าง ผมขออนุญาตถอดและสรุปความส่วนหนึ่งจากหนังสือ “ Blue Ocean Strategy “ เป็นภาษาไทยดังนี้
“ ให้นึกถึงแผนยุทธศาสตร์ทั่วๆไป ที่มักจะเริ่มด้วยการบรรยายถึงสภาพอุตสาหกรรม(industry) และสภาพการแข่งขันในอุตสาหกรรมนั้นๆอย่างยืดยาว จากนั้นพูดถึงวิธีการเพิ่มส่วนแบ่งตลาด(market share) หรือการลดต้นทุน ตามด้วยเป้าประสงค์( goals ) และสิ่งที่จะทำโน่นทำนี่เต็มไปหมด ตรงนี้ก็จะมีรูป มีกร๊าฟ ตัวเลขจาก excel ที่มากเกินความจำเป็น จุดสุดท้ายของกระบวนการจัดทำแผนนี้ก็คือ การได้มาซึ่งเอกสารปึ๊งใหญ่ ที่ได้จากการเลือกสรรข้อมูลได้จากหน่วยงานต่างๆมาผสมกัน ผู้จัดทำแผนใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำข้อมูล ทำตัวเลข แทนที่จะใช้เวลาคิดเรื่องและพัฒนาภาพที่ชัดเจนว่าจะแยกตัวเองออกจากแข่งขันได้อย่างไร ไม่น่าแปลกใจว่าทำไมมีแผนยุทธศาสตร์น้อยยิ่งกว่าน้อยที่จะนำไปสู่การสร้าง “ Blue Ocean Strategy” ผู้บริหาร( executives) จะมึนงงไปกับความฟุ้งของข้อมูลที่ไร้ค่า มีพนักงานน้อยมากที่จะเข้าใจความหมายของคำว่า ยุทธศาสตร์(strategy) และเมื่อมองให้ลึกลงไปก็จะพบว่าแผนยุทธศาสตร์ส่วนใหญ่เหล่านี้ไม่ได้มีุทธศาสตร์แต่อย่างใด มีแต่บุฟเฟ่ต์ของแทคติคส์ ที่ในตัวของมันมีความหมาย แต่ทั้งหมดไม่ได้นำไปสู่ทิศทางที่ชัดเจนและเป็นหนึ่ง ที่จะทำให้สามารถแยกตัวออกจากการแข่งขันได้ การจัดทำแผนยุทธศาสตร์ที่ถูกต้องจึงต้องเน้นที่ภาพใหญ่ ไม่ใช่เน้นที่ตัวเลข”

เมื่อดูแผนยุทธศาสต์ชาติ 20 ปี ที่ผ่านการพิจารณาของสภานิติบัญ้ติแล้วพบว่า แผนยุทธศาสตร์ชาตินี้ มีลักษณะเหมือนอย่างที่ Dr. W. Chan Kim บรรยายไว้ทุกประการ ประเด็นสำคัญคือเป็นแผนยุทธศาสตร์ที่ไม่มียุทธศาสตร์ ไม่มีทิศทางที่จะทำให้ประเทศไทยเป็นหนึ่ง(unique) และได้เปรียบประเทศคู่แข่ง มีแต่จะทำโน่นทำนี่ 6 ด้าน ไม่มีทิศทางว่าจะทำโน่นทำนี่เพื่ออะไร นอกจากเพื่อความ มั่นคง มั่งคั่ง ยั่งยืน เพื่อให้เห็นภาพผมขอยกตัวอย่างการกำหนดยุทศาสตร์ดังนี้

หากเรากำหนดยุทธศาสตร์ชาติว่า เลือกเน้นการสร้างความแตกต่างให้กับภาคการเกษตร และการท่องเที่ยว ซึ่งเป็นจุดแข็งของประเทศ เมื่อกำนหนดเช่นนี้ เราจะทราบเลยว่า เราต้องทำอะไรบ้าง เพื่อสร้างความแตกต่างให้ภาคการเกษตรและการท่องเที่ยว เช่น แผนการพัฒนาคน รัฐต้องทุ่มงบประมาณการพัฒนาคนไปในเรื่องการเกษตร และ Food Science และ Food Technology ต้องให้ทุนการศึกษาในเรื่องนี้ให้มาก เหมือนอย่างที่ประเทศเกาหลีใต้ให้ทุนปริญญาเอกกว่าร้อยทุน เพื่อให้กลับมาทำวิจัยเรื่อง กิมจิ เรื่องการท่องเที่ยว ต้องรีบทุ่มงบประมาณปรับปรุงสถานที่่ท่องเที่ยวทุกแห่งให้สะอาด เป็นระเบียบ ทันสมัย ปลอดภัย แทนที่จะเอาแต่ทุ่มเงินโปรโมทการท่องเที่ยว ไม่ใช่ปล่อยตามยถากรรมให้เป็นหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ตลอดจนพัฒนาระบบอำนวยความสะดวกนักท่องเที่ยวให้ทันสมัย เป็นต้น

การกำหนดยุทธศาสตร์ที่ถูกต้องทำให้มีทิศทางที่ชัดเจนว่าประเทศจะไปทางไหน เพราะเรามีทรัพยากรจำกัด ไม่สามารถทำทุกอย่างไปเสียทั้งหมดได้ แต่แผนยุทธศ่าสตร์ชาติ 20 กลับไม่มีทิศทาง จะทำไปเสียทั้งหมด ภาคการเกษตร อย่างไรก็เป็นจุดแข็งของประเทศ กลับไม่เน้น ไม่มีพูดถึงเลยในแผนยุทธศาสตร์ชาติ ไปมีพูดถึงในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติแต่ละฉบับ ซึ่งเป็นแผนระดับรองลงมา

จะเห็นว่าผมไม่ได้วิจารณ์แผนยุทธศาตร์ชาติ 20 ปี เหมือนอย่างที่คนส่วนใหญ่วิจารณ์ว่า 20 ปียาวไปเพราะโลกเปลี่ยนตลอดเวลา เพราะหากกำหนดยุทธศาสตร์ที่ถูกต้อง 20 ก็ยังไม่เปลี่ยนครับ เช่น การเกษตรกรรมกับการท่องเที่ยว ถามว่าอีก 20 ปี สองเรื่องนี้จะมีความสำคัญน้อยลงต่อประเทศไทยไหมครับ ผมไม่ทราบว่ารัฐบาลใช้เงินไปเท่าใดในการจัดทำแผนยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี แต่บอกได้คำเดียวว่า เสียดายเงินจริงๆครับ อยากให้ทุกๆท่านที่ได้อ่าน ช่วยกันแชร์นะครับ ขอบตุณครับ